‘Şükretmek’ ne güzel, hayırlı, vefa dolu bir kelimedir. Ne kadar kolay gibi dursada şükretmek zordur. Çünkü insan içinde ‘nefis’  adı verilen koca bir deliyle yaşar ve bu nefis insanı nankörleştirir, aç gözlü olmasına neden olur, şükretmenin yollarını kapatır. Zaten hayatta bu sınavdan ibaret değil midir? Yani şükretmenin yolunu açmak için nefisle mücadele etmek değil midir?.

Hayatta sahip olduğumuz bir çok nimete  şükretmek elbette gerekir ama biz genelde sağlığımız için ya da başkasına olan kötü bir olayın başımıza gelmesinden korkup bizim başımıza gelmediği için  şükür ediyoruz.  Ama şükür böyle birşey değildi ki, bu mübarek, maneviyat dolu eylem başka acılara tanıklık etmekle eda edilmemeliydi. Şükretmemiz için illa birilerinin acı çekmesi gerekmiyordu değil mi?.

Geçen yıllarda çok sevdiğim bir abla söylediğin tek cümleyle beni hem güldürdü hemde bazı şeyleri sorgulattı. Aslında onu arkadaşıyla konuşurken söylemiş yani ben uzaktan,  laf arasında şahit olmuştum..

Dediği cümle ‘Okumak ne güzelmiş, adres ararken yerlerin, sokakların isimlerini okumak ne kadar güzelmiş’ cümlesiydi. Bana göre bu cümle çok ilginç, farklı, büyük bir cümleydi. Ama bu sadece bana göre öyleydi kendi aralarında o cümle laf arasında kaynamış, kaybolmuş pek bir anlam ifade etmemişti.

Söylediği cümlenin büyüklüğünü kendisi dahi kimse fark etmiyordu. Hayatta  sadece sağlığımıza, mal varlığımıza veya başımıza kötü bir musibet gelmediği  için değil okuma- yazma bilmemize bile şükretmeli, nimet olduğunun farkına varmalıydık.  Hayatımızda  sahip olduklarımızın değerini anlamalıydık.

Bize çok normal gelen şeylerin büyük bir nimet olduğunun bilincinde değiliz. Bazı şeylere sahip olduktan sonra o nimet normalleşiyor, değerini kaybetmeye başlıyor. Oysa onun daha değerli olması gerekmez mi? Çünkü emek sarf edip sahip olduğun bir nimete ihanet etmek hem nimete hemde kendimize hakarettir.

Bahsettiğim kişiye abla  diyorum evet ama kendisi annem yaşında hatta annemin bizzat yakın arkadaşıdır. Gerçi bu ayrıntı çok önemli değil ve kendisinden öğrenmem gereken bir çok şey var.Hayatımda gördüğüm en doğal, en samimi ve olabildiğince geniş düşünmeye açık, çok eğitimi olmasada bilgiye ve öğrenmeye aç bir abladır ve gerçekten bana öğretmesi gereken çok şeyler vardır.

Ne kadar farkında olmasada bana çok sıradan gibi gelen okumanın ne kadar önemli, kıymetli büyük bir nimet olduğunu öğretmiş, beynime kazımıştı. Hayatta büyük- küçük demeden herşeyi çok normalleştirmeden değerini bilmeli, şükretmekten kendimizi alıkoymamalıyız. Sahip olduklarınızın değerini bilin çünkü sahip olduklarına şükretmeyi bilmeyenin isyan etmeye hakkı yoktur.

Bu güzel dünyanın, hayatın kıymetini bilmek, gizli yönlerini bulmak, mutlu, huzurlu olmak bütün bu şeyleri düşünüp bize vereni anmayı unutmamak gerekir. Bu güzel davranışlar şükretmekle anlamlanır. Unutmayın şükür sahip olduklarımızın sigortasıdır.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner623

banner624