Edebiyat, yalnızca kelimelerin taşıdığı anlamların değil, aynı zamanda o kelimelerin kulakta bıraktığı seslerin de sanatsıdır. Özellikle şiirde, dilin müzikal bir kimlik kazanması ve okuyucu üzerinde ritmik bir etki bırakması büyük önem taşır. İşte bu işlevi yerine getiren en güçlü biçimsel ve estetik sanatlardan biri "aliterasyon" yani geleneksel adıyla "ses yinelemesi"dir. Aliterasyon; bir şiirde, kıtada ya da düz yazı cümlesinde, ahenk sağlamak amacıyla aynı ünsüz harflerin veya benzer seslerin ardı ardına, bilinçli bir şekilde tekrarlanması sanatıdır. Bu sanat, kelimelerin monotonluğunu kırarak metne adeta gizli bir melodi enjekte eder.
Aliterasyonun edebi metinlerdeki temel işlevi, duygu ile sesi birleştirmektir. Şair, sadece harfleri tekrar etmekle kalmaz; seçtiği ünsüz harfin akustik yapısıyla anlattığı duygu ya da olayı destekler. Örneğin, rüzgarlı bir havayı veya fırtınayı anlatan bir şiirde "s" ve "ş" seslerinin sıklıkla tekrarlanması, okuyucunun zihninde rüzgarın uğultusunu canlandırır. Benzer şekilde, hüzünlü ve durağan bir temada "m" ve "n" gibi yumuşak seslerin seçilmesi metne dingin bir hüzün katar. Klasik edebiyatımızın en büyük ustalarından Fuzuli’nin ünlü Su Kasidesi’ndeki "Saçma ey göz eşkten gönlümdeki odlara su / Kim bu denli tutuşan odlara kılmaz çare su" beytinde "s" seslerinin tekrarı, akan suyun şırıltısını ve estetiğini kulaklara taşır.
Bu sanat, edebi eseri sadece gözle okunan bir metin olmaktan çıkarıp, seslendirildiğinde ruhu doyuran bir senfoniye dönüştürür. Batı edebiyatından Türk halk şiirine, Divan edebiyatından modern şiire kadar her dönemde şairlerin vazgeçilmez bir enstrümanı olmuştur. Aliterasyon, okuyucunun metne odaklanmasını kolaylaştırır, akılda kalıcılığı artırır ve şiirsel ritmi (vurguyu) zirveye taşır. Düz yazıda kullanıldığında ise cümlelere sanatsal bir akıcılık ve hitabet gücü kazandırır. Sonuç olarak aliterasyon, dilin matematiksel ve müzikal gücünü en somut şekilde ortaya koyan, harflerin gücüyle duygu dünyamızda ritmik köprüler kuran çok özel bir edebi tekniktir.