İmam hatip ortaokuluna gittiğim sıralarda babamın, sonraları benim de sıkça uğradığım pastanenin telefonundan konuştuğumda ne kadar da şaşkındım. İlk önce ne diyeceğimi bilememiştim. Evet, "alo" deniyordu ama onu demek te zordu. Çekinerek, utanarak "alo" demiştim. Birkaç sene sonrasında bizim de ev telefonumuz olmuştu. Ama öyle numarayı çevirip görüşme olmazdı. Ptt'yi arar, görüşeceğiniz numarayı söyler ve beklerdiniz. Yarım saat, bir saat hatta iki saat beklediğimiz halde görüşemediğimiz olurdu. Mahallemizden bir bayan, ptt'de çalışırdı. Bizleri de tanıdığı için onun nöbetçi olduğu zamanlarda biraz daha rahat eder, erkenden ulaşırdık aradığımız numaraya.
Bu anlattıkların yeni nesil için biraz masalımsı bir şey.
Dünyayla yetinmeyip uzayı da işgal eden, kablolu kablosuz ağlarıyla insanlığı esir alan ve son yıllarda bütün bir toplumumuzu saran teknoloji/internet/telefon sarmalı içinde yaşıyoruz artık. Bu durum hayatımızı hem kolaylaştırmakta hem de zorlaştırmaktadır. Genel anlamda teknolojinin insan hayatı üzerindeki etkileri bir yana, cep telefonlarının bizi bir gölge gibi takip etmesi, daha doğrusu bizim artık onun peşinden koşturuyor oluşumuz çak düşündürücü.
Cepler, bizim en önemli bir uzvumuz oldu. El, ayak, göz, kulak gibi.
Ancak bazıları için ise adeta bir kalp gibi. Onsuz adım atamaz, onsuz bir oturum yapamaz, onsuz yemek yiyemez, ders yapamaz, yolculuk edemez hale geldi.
Telefonla sevişen bir nesil ortaya çıktı. Hem de uluorta her yerde.
Önemli bir toplantıda, konferansta, aile/dost meclisinde, hatta camide bile ceple muhakkak bir dokunuş sağlıyor. Derinleşen ve hastalık haline gelen merak dürtüsü, onu dakka başı cebe yönlendirmekte. Yeni bir mesaj geldi mi? Paylaşımı ne durumda? Twitter neler var? Cevapsız arama var mı?
Ve öyle bir ruh hali ki, her arayana cevap verecek, her aradığı da karşılık verecek.
Hutbede bile arayan arkadaşına cevap verenler var. Kendisi de birini aramışsa muhakkak açmalı. Onun özel/tüzel durumu, işi, toplantısı, tatili, çalışması, programı önemli değil. Aradı mı anında ulaşacak.
Bu arada yıllarca cep telefonu almamaya hala direnenler var. Onlar da kınanıyor ve biraz da küçümseniyor. Bencilce davranmakla, anında ulaşılamaz olmakla suçlanıyor.
Ne diyelim şimdi?
Cep telefonu duasına mı çıkalım?
Allahım! Cep telefonunun hayırlısını, konuşmanın kısasını, arayanların anlayışlısını nasip eyle!