0

Hikaye malum...Hallac-ı Mansur, cezbe halinde söylediği ve mazur bulunduğu Ene'l-Hak cümlesi yüzünden idama mahkûm edilir. Onu asılacağı meydana getirdiklerinde etrafta mahşerî bir kalabalık vardır. Hallac-ı Mansur darağacını görünce güler ve kalabalık arasında gördüğü dostu Şibli'den seccade isteyerek iki rek'at namaz kılar. Ardından şöyle dua eder: "Allah'ım burada senin dinin uğruna gayrete düşüp beni öldürmek için toplananların suçlarını affet."


Bu esnada kalabalık içinden özellikle düşmanları, fırsat bu fırsat diye Hallac-ı Mansur'a taşlar atarlar. Hallac-ı Mansur bunlara ah bile demez hatta tebessüm eder, ama dostu Şibli ağlayarak kırmızı bir gül atınca Hallac-ı Mansur inler ve şöyle der: "Taş atanlar avam takımı, bilmiyorlar, halden anlamazlar. Onların taşı bizi incitmez ama halden anlayan bir dostun attığı gül bile bizi incitti, canımızı acıttı."

Asıl olan dostuna cananına can olmak yapayalnız, kimsesiz ve tek başına kaldığında onun yardımına koşulsuz ve karşılıksız koşmak, ona inanmak inandığını belli etmek ona yalnız olmadığını hissettirmek ve onunla her şeyini paylaşmaktır. Onun En dar anında işte yanındayım seninleyim birlikteyiz kardeşim dostum arkadaşım büyüğüm canım, cananım diyebilmektir.

Başkalarının, hakkında yanlış düşünmeleri insanı fazla üzmez, yıpratmaz; ama sevdiği birisi, hakkında yanlış düşünürse, zarar verecek bir davranışta bulunursa işte bu insanı üzer, incitir. O kişi sıradan biri değildir çünkü, belki en zor günlerinde yanında olmasını beklediği insandır. Her şartta desteğini umduğu, hayatta en çok güvendiği kimselerden biridir. Hani Temel deniz kenarında yürürken elinde bir yılan taşıyormuş. "Neden elinde yılan taşıyorsun?" diye sorulunca "Denize düşersem lazım olabilir" cevabını vermiş… İşte dostluk, denize düştüğümüzde yılana sarılmak zorunda kalmayışımızdır. Elimizden tutup bizi çıkaracak birisini her zaman yanımızda bulabilmemizdir.

Dostun gönlü, dostuna karşı hassastır, çok şeyler bekler ondan… Bu yüzden insan dostluk hukukuna çok dikkat etmelidir. Özellikle dostla hal ve harekete, konuşmaya özen göstermek gerekir. Çünkü bazı sözler, keskin kılıç gibidir, dostluğu keser, kalpte tedavisi zor yaralar açar, kalpteki muhabbet çiçeklerini kurutur. Bazen yerinde olmayan gereksiz bir istek, küçük bir tavır veya söz bile, çok büyük mutlulukların elden kaçırılmasına sebep olur.

Dostluk, fedakarlık ve emek ister. Her şeyi karşısındaki insandan bekleyerek elde edilemez hakikî dostluklar. Dostluk; mutluluk, üzüntü, hastalık, sağlık, darlık ve bollukta dostunun yanında olabilmektir.

Marifet iyi gün dostu olmak değildir. Sadece iyi gününde yanında olmak dostluk da değildir zaten. Sahte dostluktur olsa olsa. Günümüzde ahlakî bozulmanın etkisi dostluklarda da gösteriyor kendisini maalesef. Artık menfaat hesapları ortaya girince dostlar birbirlerine taş atmaktan bile çekinmiyorlar. Ve nice pırlanta yürekli insanlar, çok önemsiz basit dünyevî meseleler uğruna birbirlerinden ayrı düşüyorlar.

Bütün arkadaş bildiklerin sizi terk ettiğinde; dostluğuyla vefasıyla sadakatiyle her ne olursa olsun sizden vazgeçmeyen, arkadaşlığını devam ettiren, Herkes sizi kötülediğinde hayır o iyidir diyebilen, bütün söylenenlere karşı gelen, her şeyini sizle paylaşabilen, kendisinden önce sizi düşünen kendisi zorda kalsa da sizin yardımınıza koşan ve sizi tercih eden, derdinize ortak olan, canınıza can olan kişi bin tane yalancı dosttan hayırlıdır...
Gerçek canlara, hakiki dostlara, pazara kadar, bir seçim dönemine kadar değil de; mezara kadar devam eden dostlara selam olsun!

İKİ DOĞU ve İKİ BATININ RABBİNE EMANET OLUN...