Çürüme, paçozlaşma, okulda şiddet, toplumsal çöküş, ölüm kültürü ve umutsuzluk aynı zincirin farklı halkalarıdır. Bunların her biri, insanın iç dünyasında başlayan akıl, anlam ve amaç kaybının, toplumun dış yüzeyinde görünür hale gelmiş biçimleridir. Yıllardır kasıtlı ve sistematik politikalarla üretilen yeni genç ve insan tipi, değer, ölçü, sorumluluk, umut ve gelecek fikrinden kopartılmıştır. Mevcut durumda eğitim, terbiye değil gürültü üretmektedir. Okul, bilginin ve hayatın değil, öfkenin ve ölümün alanıdır. Toplum, dayanışmanın değil dağılmanın sahnesidir. Bu çöküşün arka planında, yönetimdeki başarısızlık vardır. Yöneticiler, toplumun ortak aklını, düzenini ve güven duygusunu kurmakla yükümlüyken bunu başaramadığında, çürüme hızlanır ve dağılma kurumsal bir hal almaktadır. Dini gruplar, siyasetle, medyayla ve çıkar ağlarıyla iç içe geçmiş durumdadır. Mafyatik ilişkiler, medya manipülasyonlarını ve siyasi ahlaksızlığı beslemektedir.Ortada çürüme yoktur, derin çürüme vardır. Çürümenin kaynakları, şiddeti ve mafyayı yücelten ve yayan televizyon dizileri ve ailenin ilgisizliği değildir. Siyasal, sosyal, dini, kültürel, ekonomik ve bürokratik yapı, bir bütün olarak çürümenin kaynağıdır.Toplumu kuşatan güç ve çıkar düzeni, çürümüşlüğün ve çöküşün kaynağıdır. Çürümüşlük, yalnızca münferit bir arıza değildir. Devlet, toplum ve kişi, varoluşsal olarak içten içe kendilerini tüketmektedir. Çürüme, sistematik ve kasıtlı bir şekilde yanlışlarla, yalanlarla ve yanılgılarla sürekli olarak tarihsel, sosyal, siyasal ve insani olarak üretilmektedir. Şiddetin, çürümenin ve çöküşün olduğu mevcut durumda sorun, münferit değil, varoluşsaldır.
Paçozlaşma yalnızca estetik bir bozulma değildir. Paçozlaşma, dilin, davranışın, vicdanın ve ortak hayatın kabalaşmasıdır. Bu kabalaşma bir süre sonra şiddeti normalleştirir. Şiddet, okulda bir olay olmaktan çıkar; gündelik ruh haline dönüşür. Öğrenci korkuyla, öğretmen güvensizlikle, aile çaresizlikle yaşar. Böyle bir düzende eğitim, insanı yükselten bir imkan olmaktan çıkar; yaralı bir topluma sonradan eklenen biçimsel bir kurum haline gelir. Yönetim bu noktada sadece seyirci kalmaz; çoğu zaman sorunları öngöremeyen, önleyemeyen ve çözüm üretemeyen yapısıyla çöküşü derinleştirir. Dini-sosyal yapıların, mafyanın, medyanın, bürokrasinin, ekonominin ve siyasetin birbirini besleyen kapalı devre ilişkileri, çöküşün ve çürümenin ana kaynağıdır. Türkiye’de okullarda yaşanan ölümle sonuçlanan şiddet vakaları, bu çürümenin soyut değil somut bir gerçeklik olduğunu göstermektedir. Okul cinayetleri artık münferit olaylar olarak geçiştirilemeyecek kadar derin bir toplumsal çürümüşlüğe ve çöküşe işaret etmektedir. Kaçınılmaz bir düşüş olarak okuyabileceğimiz mevcut durum, yanlış kurulan yapıların ve sorumsuz ve keyfi güç ilişkilerinin bir sonucudur.
Ölüm kültürü, hayatı çoğaltan değil tüketen bir zihniyettir. Ölüm kültürü, umudu, emeği, düşünceyi, inceliği ve geleceği değersizleştirmektedir. İnsanların birbirini dinlemediği, çocukların korunmadığı, gençlerin anlam bulamadığı, büyüklerin deneyimlerini paylaşamadığı yerde ölüm kültürü sessizce kök salar. Yönetim bu ortamda güven üretmek yerine acziyet üretirse, toplumun çözülmesi daha da hızlanır. Dini grupların kapalı otoriteleri, mafyanın korku düzeni, medyanın kirlenmiş dili ve siyasetin yozlaşmış pratiği bu ölüm kültürünü çoğaltmaktadıır. Ülkemizdeki okul cinayetleri, bu ölüm kültürünün en çıplak ve sarsıcı sonucudur. Hayatın korunamadığı, çocukların ve öğretmenlerin bile şiddetin hedefi haline geldiği tehlikeli eşik çoktan aşılmıştır. Aşılan bu tehlikeli eşiğin sonrasında, insanın kendi kendini inkâr etmesinin trajik doruğuna ulaşılmıştır.Siverek ve Maraş, doruk noktadır. Devlet, toplum ve insan, işleyen ve işlevsel yapılar olmaktan çıkıp içten içe çözülen, çürüten ve çöken yapılara, güruhlara ve mekanizmalara dönüşmüştür.
Çürüme ve çöküş kader değildir. Çürümenin ve çöküşle yüzleşmek için, vicdana ihtiyaç vardır.Siverek ve Maraş’tan sonra, hala içimizde vicdan kalıp kalmadığıyla yüzleşmek lazımdır. Vicdan varsa, çöküşten ve çürümeden çıkış için umut vardır. Her çöküşün ve çürümenin içinde, yeniden kurma ve çıkma ihtimali ve umudu vardır. Umut, aptallık değildir. Umut, hakikati bütün çıplaklığıyla, korkunçluluğuyla ve karanlığıyla görmemize rağmen şiddetin karanlığına teslim olmayan bilincimizdir ve vicdanımızdır. Olulşturulan karanlığı, ciddiye almak lazımdır. Karanlığı ciddiye alarak karanlıkta kalmamak ve karanlığı aşmak, her açıdan herkesin sorumluluğudur.Mevcut paçozluk, şiddet ve çürümülük durumu, bir son değil, aşılması gereken bir eşiktir. İnsani diriliş, önce dilin onarılmasıyla, sonra eğitimin ve okulun yeniden anlamlandırılmasıyla, en sonunda da yönetimin sorumluluk, ehliyet ve adalet zemininde yeniden kurulmasıyla başlar.Karanlık toplumsal-kültürel grupların gölgesinden, mafyanın korkusundan, medyanın yozlaşmasından ve siyasetin kirinden arınmayan bir toplum, kendini onaramaz. İnsan hayatı, ölüm kültürüne terk edilemeyecek kadar değerlidir.
