Edebiyat hayatı sorgular.
Bu cümle, sadece teorik bir saptama değil; hakikatli bir edebiyatçının “Niçin yazıyorsunuz?” sualine verebileceği en sarsıcı ve etik derinliği olan cevaptır. Bugün edebiyatı bir "hoşça vakit geçirme" ya da basit bir "kişisel dışavurum" aracı olmaktan çıkarıp, onu bir vicdan borcuna dönüştüren temel motivasyon tam da budur.
Sorgulanmamış Bir Hayatın Yükü
Aslında bu söylem, Sokrates’in o meşhur "Sorgulanmamış hayat yaşanmaya değmez" düsturuna bir selam duruşudur. Sokrates’ten bugüne biliyoruz ki; sadece yaşamak yetmez, yaşamı anlamlandırmak ve ruhsal bir dinginliğe ulaşmak gerekir. Ancak içinde bulunduğumuz "haz ve hız" çağında, tensel rahatlamanın peşinde koşarken ruhumuzu ötekileştiriyoruz. Konfor alanlarımızın, toplumsal normların ve alışkanlıkların uyuşturucu etkisiyle, düşünülmeyen bir hayatın figüranları haline geliyoruz.
Tam da burada yavaşlamanın çarelerini aramak, edebiyatın ve felsefenin o sakin limanına sığınmak bir tercih değil, zorunluluktur. Gazali’nin yüzyıllar öncesinden gelen uyarısı bugün hala tazedir: “Sadece bedenine değil ruhuna da değer ver ve gönlünü olgunlaştır. Çünkü kişi bedeninden ziyade, ruhu kadar insandır.”
Sanatın Teni ve Ruhu
Edebiyatı bir sanat dalı olarak merkeze alacaksak, şu metaforu kurmak gerekir: Edebiyatın teni sanat, ruhu ise felsefedir. Bu ikili yapı, bize hayatı doğru bir dikkatle izleyebilmemiz için gereken gözlerimizi geri kazandırır. Selahattin Yusuf’un tabiriyle; sanat bize yaramızı görebilmemiz için gözlerimizi iade eder. Eğer edebiyat hayatı merkezine alıyorsa, bu sadece güzel cümleler kurmak için değil, birilerini karanlıktan çıkarmak, görünmeyeni kayda geçirmek içindir. Bu, yazarın topluma karşı duyduğu ahlaki bir duruş, bir hafıza nöbetidir.
Spot Işıklarının Gölgedeki Gerçeği
Günümüz popüler kültürü ve medya düzeni, adeta devasa bir spot ışığı gibi çalışıyor. Bu ışık, belirli bir alanı kör edici bir parlaklıkla aydınlatırken, aslında aydınlattığından çok daha geniş bir alanı derin bir karanlığa mahkûm ediyor. Bizler o ışıltılı alanın konforunda, dünyayı sadece o parlaklıktan ibaret sanıyoruz.
Oysa asıl gerçeklik, o ışığın uzağında, gölgede kalanlardadır. Edebiyatın asıl gücü; mağdurların, susturulmuşların ve görünmez kılınanların sesi olmaktır. Spotların dışında kalanların hikâyesini yazmak, tarihin ve toplumun unuttuğu insanlara yeniden kimlik kazandırmaktır.
Bir Yazarlık Manifestosu
"Niçin yazıyorsunuz?" sorusuna "Ünlü olmak için" değil, "Birilerini karanlıktan çıkarmak için" diyebilmek, okurla yazar arasında kurulan en güçlü güven bağıdır. Özellikle biyografik çalışmalarda ve toplumsal temalı eserlerde bu yaklaşım bir "süs" değil, bir "ışık"tır.
Eğer edebiyata bir misyon yüklenecekse, o misyon; parıltının gölgelediği gerçek hayatlara sızmak ve o derin karanlığı gün yüzüne çıkarmaktır. Çünkü edebiyat, hayatın sadece görünen yüzünü değil, asıl cevherini arama ve sorgulama sanatıdır.
* Geçtiğimiz hafta çok değerli bir büyüğümüzü daha bu dünyadan uğurladık. İstanbul Vefa İlim Yayma yurdunda 2009-2019 tarihleri arasında müdürlük yapan ve bizim gibi binlerce genci başta Sezai Karakoç ve diğer büyük ediplerle tanıştıran Ömer Aydın ağabeyimize rahmet diler dostları ve ailesine sabırlar dilerim.
* Kıymetli üstadım, şair Şaban Abak’ın son şiir kitabı 'Aç Kapıyı Taç Kapı', şahsıma imzalı olarak ulaştı. Üstadımızın bu lütfu beni ziyadesiyle mutlu etti; aramızdaki mesafeler bu kıymetli hediye ile bir anda kısaldı.
Şaban Abak, Türkiye’de şiirini en yakından ve hayranlıkla takip ettiğim isimlerin başında geliyor. Şiir dünyamıza 'net şiir' üslubuyla dâhil olan bu eseri, ilk elden soluklanarak okuyorum. Abak; 'Bağdat’tan Dönen Şiirler' ile başlayan köklü şiir yolculuğunda, hem yapısal işçiliği hem de kendine has gür sesiyle okuru adeta kendi içine doğru bir içsel yürüyüşe çıkarıyor. Sezai Karakoç’un şiirinden sonra Şaban Abak’ın da şiirini okurken dimağda; modern zamanların gürültüsünü dindiren, kadim bir nehrin sükûneti ve o nehrin mecrasını bulan berrak bir hakikat tadı kalıyor.
Bu değerli eser için aziz üstadıma kalbi şükranlarımı sunuyorum."
