Yazar Necip Tosun, geçtiğimiz günlerde şair ve mütefekkir Sezai Karakoç’a ait, arşiv niteliği taşıyan bazı fotoğraflar paylaştı. Bu fotoğraflardan sosyal medya aracılığıyla haberdar oldum. Necip Tosun, sosyal medya hesabında şöyle diyordu:
“35 yıl önce fotoğraf makinemi alıp Sezai Karakoç'un mitingine gitmiş, onlarca fotoğraf çekmiştim. Günlüklerimin arşivini oluşturuyordum bir yandan... Sezai Karakoç'un 35 yıl önceki tarihî mitinginden unutulmaz kareler: İlk konuşmasını neden Bursa'da yaptı?”
Necip Tosun, bu soruyu sorduktan sonra arşivine ilişkin Karar gazetesinde yayımlanan haberin bağlantısını da paylaşmıştı. (Söz konusu haber: https://www.karar.com/guncel-haberler/sezai-karakocun-35-yil-onceki-tarihi-mitinginden-unutulmaz-kareler-ilk-)
Necip Tosun Hocamızın bu paylaşımına ben de şöyle bir katkıda bulunmuştum:
“Kıymetli üstadım, Diriliş Partisi mitinginin yapıldığı alanın hemen yakınında Refah Partisi de aynı gün miting yapıyormuş. İlk konuşmacı ise Urfa eski Belediye Başkanı İbrahim Halil Çelik idi. Sezai Bey, ‘Bu Refahlılar Bursa’da da peşimi bırakmıyor.’ diye veryansın etmişti.”
Necip Tosun da cevaben, “Ne güzel bir katkı... Ben hatırlayamadım. Çok teşekkürler…” demişti.
Sezai Karakoç üstadımızla ilk tanışmamızda (Mekki Yassıkaya ağabeyimizin selamıyla yanına gitmiştim.) kendimi büyük şaire şöyle tanıtmıştım:
“Urfa Diriliş düşüncesinin usanmaz gönül eri.”
Üstat, bu sözüm üzerine hafifçe tebessüm etti. Ardından, sanki geçmişten kalan bir hesabı yeniden hatırlatır gibi bana şöyle dedi:
“Sen o zaman Urfa eski Belediye Başkanı İbrahim Halil Çelik’in hemşerisisin.”
“Evet, onun hemşerisiyim.” diye karşılık verdim.
İbrahim Halil Çelik’in hemşerisi olduğumu söylemem üzerine üstat, açtı ağzını yumdu gözünü. Tatlı sert bir üslupla o günlere ilişkin düşüncelerini anlatmaya başladı:
“Bizim partimiz iki defa kapatıldı. Seçime giremediğimiz dönemler oldu. Oysa biz, aynı fikir ve dünya görüşünü paylaştığımız Refah Partisi’nin oyları bölünmesin diye iki defa seçime girmemiştik. Biz fikir partisi olma yolunda çalışmalar yapıyorduk. Fakat fikirlerimizi bir şair olarak dile getirdiğimizde bizi hafife aldıklarını görüyorduk. Bu yüzden bir fikir partisi olarak Diriliş Partisi’ni kurduk. İlk partimiz kapatılınca 2007’de Yüce Diriliş Partisi adıyla yeni bir parti kurduk. Ancak şunu gördük: Mevcut Siyasi Partiler Kanunu, büyük ve sermaye gücüne sahip partileri koruyor, fikir partilerinin önünü tıkıyor.”
Üstat, bu sözleriyle seçime girmenin önündeki antidemokratik şartlara dikkat çekmişti.
Peki, İbrahim Halil Çelik’in bütün bunlarla ne ilgisi vardı? “Siz onu partinize davet ettiniz de mi gelmedi? Başka bir partiye geçtiği için mi siteminiz var?” diye sordum.
“Hayır.” dedi. “Biz İbrahim Halil Çelik’in partisinde başarılı olmasını isteriz. Ama partisiyle birlikte bizim de önümüzü tıkamasınlar.”
Ardından sözü, 13 Temmuz 1991 tarihinde Bursa Fomara Meydanı’nda yaptığı ilk meydan konuşmasına getirdi:
“Ben bu meydan konuşmasına ‘Kutlu Millet Gerçeği’ adını vermiştim. Bursa’nın manevi bir olgunluğa sahip şehir olduğunu düşündüğümüz için oraya gitmiştik. Kıt imkânlarla, küçük bir pikap ve sınırlı ses cihazlarıyla mitingimizi yapıyorduk. Tam o sırada, çok da uzağımızda olmayan bir yerden yeri göğü inleten bir ses ve alkış tufanı yükselmeye başladı. Benim konuşmamın muvazenesi bozuldu. Beni dinleyen küçük topluluk da dikkatini konuşmamdan uzaklaştırarak az ötedeki kalabalığa yöneltti.
Meğer Refah Partisi de aynı mekâna yakın bir yerde miting yapıyormuş. Aramızda bir iki bina vardı. Konuşmalar sırasında İbrahim Halil Çelik’in ismi anons edildi. Kürsüye çıktı. Kalabalığı bir şaha kaldırıyor, bir şaha kaldırıyordu. Sanki sınırlar açılsa da bu halkı Yunan’a, küffara karşı hücuma geçirseydi!”
Sezai Karakoç’la ilk tanışmamız, ne yazık ki edebî bir zeminde değil, böyle bir siyasi hadise vesilesiyle gerçekleşmişti.
Bu hatırayı daha önce İbrahim Halil Çelik Başkanımızla da konuşmuştum. Kendisi, Refah Partisi ile Diriliş Partisi’nin aynı gün, aynı mekâna yakın yerlerde miting yapmasının tamamen bir tesadüf olduğunu söylemişti. Sezai Karakoç’u üstadı olarak gördüğünü, hem öğrencilik yıllarında hem de üniversiteyi bitirdikten sonra kendisini ziyaret ettiğini anlatmıştı.
Yıllar sonra Bursa mitingine ilişkin bu hatıra yeniden gündeme gelince, özellikle de Necip Tosun’un arşiv niteliğindeki Sezai Karakoç fotoğraflarını görünce, ben de sosyal medya üzerinden onun paylaşımına bir katkı olarak bu hatırayı aktarmıştım.
Bu hatırayı sabık Urfa Belediye Başkanımız İbrahim Halil Çelik ağabeyimize yeniden hatırlattığımda ise kendisi bana şunları söylemişti:
“Aynı güne mitinglerimizin gelmesi benim için bir tevafuktu. Zira ben Büyük Doğu Üniversitesi Diriliş Fakültesi mezunuyum. O zaman da öyleydim, şimdi de öyleyim. Sezai Ağabey’in konuşması bir Diriliş manifestosuydu. Benimki ise Amerikan kızı Tansu ile Morison Süleyman’a bir meydan okumaydı. Birimiz tefekkür ediyor, diğerimiz tezekkür ediyorduk. Zaten o, tepede, ben de ovada konuşmuştum. Onun konuşması bir fermandı, benimki ise bir soluk mesabesindeydi.
Zaten Sezai Ağabey’e benim de konuştuğumu söylemişler. O da ‘Ben İbrahim Halil’i bilirim.’ demiş. Biz ona rakip değil, onun gönüldaşı ve Diriliş eriydik. Vefatından iki gün önce telefonla görüşmüştüm. Onun fikirleri, bizim davamızın işaret taşlarıdır. Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun.
Maalesef o gün böyle bir siyasi hadise yaşanmıştı. Benim o günkü Bursa mitingimin videosu hâlâ sosyal medyada dolaşıyor. Bütün bu yaşananlar, tatlı bir hatıra olarak hep anılacaktır.”
Bir fotoğraf, bazen yalnızca geçmişten kalan bir görüntü değildir. Bir dönemin ruhunu, insanlarını, fikir ayrılıklarını ve dostluklarını da beraberinde getirir. Necip Tosun’un paylaştığı fotoğraflar, benim için otuz beş yıl öncesine ait bir mitingin ötesinde, Sezai Karakoç ve İbrahim Halil Çelik arasında yaşanan bu hatırayı yeniden canlandırdı.
Hatıralar zamanla silikleşir; fakat onları yeniden hatırlatan fotoğraflar, sözler ve tanıklıklar vardır. Belki de bu yüzden bazı hatıraların hatırası da yazılmaya değer.