Avrupa’nın güvenlik mimarisi Soğuk Savaş sonrası en derin sarsıntılarını yaşarken, Almanya dikkat çekici bir adımla sessizliğini bozdu. Berlin yönetimi, Kuzey Atlantik’in soğuk sularında İsrail yapımı LORA balistik füzesini başarıyla test ederek uzun menzilli taarruz kabiliyetini vitrine çıkardı. Yaklaşık 500 kilometrelik menzile ve nokta hassasiyetine sahip bu sistem, Alman ordusunun stratejik derinlik arayışında yeni bir sayfa açmış gibi görünüyor.
Peki, Almanya’nın İsrail teknolojisine sığınarak attığı bu adım, Türkiye’nin yerli ve milli imkanlarla geliştirdiği TAYFUN balistik füzesi ile karşılaştırıldığında bize ne anlatıyor?
Yanıt, sadece iki füzenin menzil kıyaslamasında değil; iki ülkenin "stratejik özerklik" anlayışındaki radikal makas aralığında saklı.
Almanya’nın Kuzey Atlantik’te denediği LORA (Long Range Artillery Weapon System), özü itibarıyla yüksek hassasiyetli bir taktik vurucu güçtür. Konteyner konuşlu yapısı sayesinde hem karadan hem de gemi güvertelerinden fırlatılabilen LORA, düşman hattının derinliklerindeki komuta merkezlerini ve hava savunma sistemlerini imha etmek üzere tasarlanmıştır. Ancak Almanya için bu füze, acil güvenlik ihtiyacını dışarıdan satın alma yoluyla (COTS) kapatma hamlesidir. Başka bir deyişle Berlin, caydırıcılığı ithal etmektedir. Kaynak kodları, mühimmat stokları ve muhtemel kullanım kısıtlamaları nihayetinde Tel Aviv’in inisiyatifindedir.
Türkiye’nin TAYFUN gerçeği ise bambaşka bir konseptin ürünüdür.
ROKETSAN imzalı TAYFUN, ilan edilen ilk testinde 560 kilometrelik eşiği aşarak resmi olarak Kısa Menzilli Balistik Füze (SRBM) sınıfına adını yazdırmıştır. LORA ile kıyaslandığında TAYFUN; yalnızca daha uzun bir menzile ve daha yüksek yıkım gücüne sahip olmakla kalmaz, aynı zamanda Türkiye’nin balistik teknolojide vardığı olgunluk seviyesini simgeler.
TAYFUN’un asıl stratejik gücü, arkasındaki tam milli mülkiyet hakkından gelmektedir. Türkiye; motorundan yazılımına, arayıcı başlığından harp başlığına kadar tüm süreçte kimseden icazet almayan bir üretim altyapısına sahiptir. Almanya, kriz anında füze stoğunu takviye etmek için başka bir ülkenin onayına ve lojistiğine bağımlıyken; Türkiye, kendi fabrikalarında kitlesel üretim yapabilme ve ambargoları boşa çıkarma özgürlüğünü elinde tutmaktadır.
Üstelik TAYFUN, nihai bir durak değil; Türkiye’nin daha uzun menzilli balistik platformlara geçişinde stratejik bir basamaktır. LORA mevcut sınırları içinde bir pazar ürünü olarak kalırken, TAYFUN yerli ekosistemin elinde sürekli gelişen, menzili ve kabiliyetleri genişleyen dinamik bir güçtür.
Sonuç olarak; Almanya’nın LORA testi, Soğuk Savaş sonrası konvansiyonel ordusunu ihmal eden Avrupa’nın "hazır alım" ile acil delikleri kapama telaşıdır. Türkiye ise TAYFUN ile sadece bir silah tedarik etmemiş, bölgesel dengeleri değiştirecek kendi caydırıcılık doktrinini mühürlemiştir.
Bugün Doğu Akdeniz’den Kuzey Atlantik’e uzanan jeopolitik denklemde asıl belirleyici olan da budur: Silahı katarak satın alanlar değil, onun teknolojisini ve geleceğini kendi imkanlarıyla yazanlar ayakta kalacaktır.
