Türkiye’de milyonlarca emekli, ömrünü çalışarak, prim ödeyerek geçirmiş olmasına rağmen bugün aldığı maaşla ay sonunu getiremiyor. Kirasını ödemekte, mutfak masrafını karşılamakta, temel ihtiyaçlarını gidermekte zorlanıyor. Yıllarca bu ülkeye emek vermiş insanlar pazarda filesini dolduramıyor, eczanede ilacını düşünerek alıyor. Peki, aynı ülkede milletin vekili olmak neden bu kadar ayrıcalıklı?
Milletvekilliği, millete hizmet makamıdır; ömür boyu ayrıcalık elde etme kapısı değildir. Ancak Türkiye’de milletvekillerinin yüksek maaşları, emeklilik avantajları ve birden fazla gelir kaleminden yararlanabilmeleri, toplumun vicdanında ciddi bir adalet sorgulamasına yol açıyor.
Bir tarafta geçim sıkıntısıyla boğuşan milyonlarca emekli, diğer tarafta hem milletvekili maaşı hem emekli aylığı alabilen siyasetçiler… Bir tarafta yıllarca çalıştığı hâlde insanca yaşayacak bir gelir elde edemeyen vatandaş, diğer tarafta birkaç yıllık milletvekilliğinin ardından dahi ayrıcalıklı emeklilik imkânlarından yararlanabilenler!
Burada sorulması gereken soru çok açık: Milletin temsilcileri, milletin yaşadığı ekonomik şartlardan neden bu kadar uzak?
Elbette milletvekilleri yaptıkları görevin karşılığında maaş almalıdır. Ancak bu maaşın ve emeklilik sisteminin ölçüsü, toplumun ekonomik gerçeklerinden kopuk olmamalıdır. Kamu görevinde bulunmak, vatandaşa tanınmayan ayrıcalıkları kendine tanımanın gerekçesi olamaz.
Asıl mesele yalnızca alınan maaşın miktarı da değildir. Mesele, aynı ülkede yaşayan insanlar arasında oluşturulan derin gelir ve hak uçurumudur. Emekliye gelince bütçe imkânları hatırlanırken, milletvekilinin maaşı ve emekliliği gündeme geldiğinde neden aynı hassasiyet gösterilmiyor?
Milletvekilliği bir zenginleşme mesleği değil, millete hizmet sorumluluğudur. Siyasetçinin itibarı aldığı maaşın yüksekliğiyle değil, temsil ettiği insanların derdiyle ne kadar dertlendiğiyle ölçülmelidir.
Artık bu ülkede emeklinin sofrasındaki ekmek küçülürken vekilin gelirinin büyümesi normal karşılanmamalıdır. Milletin fedakârlık yapmasının istendiği bir dönemde, milletin temsilcileri de ayrıcalıklarını sorgulamalıdır.
Unutulmamalıdır: Milletvekili, milletten üstün değildir. Milletin sırtından ayrıcalık üretmek için değil, milletin yükünü hafifletmek için seçilir.
Vekilin cebi dolarken emeklinin sofrası boş kalıyorsa burada yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda ciddi bir adalet ve vicdan sorunu vardır.
