Gazze’nin erkeklerine sahip çıkamadık. Bedir’in arslanlarını, Hayber’in çakallarına zalimlerin insafına terk ettik. Şimdi geriye, bombaların yıktığı evlerin enkazı arasında hayata tutunmaya çalışan kadınlar, çocuklar ve yetimler kaldı. Bari onları sahipsiz bırakmayalım!

Gazze’de sadece evler yıkılmadı; yuvalar dağıldı, aileler parçalandı, bir halkın geleceği hedef alındı. Babalar toprağa düştü, çocuklar yetim kaldı, anneler eşlerini ve evlatlarını kaybetti. Şimdi bütün bunların üzerine bir de dondurucu kış şartları eklendi. Çadırların içinde soğukla, açlıkla, hastalıkla ve çaresizlikle mücadele eden insanlar var.

Biz sıcak evlerimizde ısınırken Gazze’de çocuklar ıslak battaniyelerin altında titriyor. Biz sofralarımızda nimetleri paylaşırken orada anneler çocuklarına verecek bir lokma ekmek bulamıyor. Biz kışlıklarımızı hazırlarken onlar başlarını sokabilecekleri kuru bir çadırın hasretini çekiyor.

Peki, bütün bunlar karşısında vicdanımız ne söylüyor?

Unutmayalım ki Gazze yalnızca Filistinlilerin meselesi değildir; Gazze, insanlığın vicdanını, ümmetin kardeşlik iddiasını ve Müslümanların samimiyetini sınayan bir imtihandır.

Kur’an-ı Kerim'de Allah Teâlâ şöyle buyurur:

“İyilik ve takva üzerinde yardımlaşın, günah ve düşmanlık üzerinde yardımlaşmayın.” (Mâide, 5/2)

Resûlullah (s.a.v.) ise şöyle buyurmuştur: “Müminler birbirlerini sevmede, birbirlerine merhamet etmede ve şefkat göstermede bir beden gibidir.” (Buhârî, Edeb, 27; Müslim, Birr, 66)

Bir bedenin bir uzvu acı çekerken diğer uzuvları rahat edebilir mi? Gazze’de bir çocuk soğuktan titrerken bizim vicdanımız nasıl rahat olabilir?

Artık sözden çok icraata, temenniden çok dayanışmaya ihtiyacımız var. Herkes imkânı ölçüsünde bir şey yapabilir. Bir battaniye, bir mont, bir çift ayakkabı, bir öğün yemek, bir çadır, bir çocuğun kışlık ihtiyacı… Küçük gördüğümüz her yardım, orada bir insanın hayata tutunmasına vesile olabilir.

Gazze’nin şehitlerine sahip çıkamadık; bari geride bıraktıkları emanetlere sahip çıkalım. Babalarını kaybeden çocukları, eşlerini kaybeden anneleri, evlerini ve umutlarını yitiren aileleri yalnız bırakmayalım.

Bedir’in arslanlarını, Hayber’in çakallarına boğdurduk onlara sahip çıkamadık bari onların geride bıraktığı yetimleri, mazlumları ve emanetleri soğuğa teslim etmeyelim.

Çünkü bugün Gazze’de yalnızca çocuklar üşümüyor; insanlığın vicdanı da üşüyor. Ve yarın tarih, kimin hangi tarafta durduğunu değil, mazlumlar için ne yaptığını da soracak.

Gazze’ye uzanan her yardım eli, insanlığın henüz ölmediğinin bir şahididir.