Muğla'nın taş döşeli bir ilçesinde sabah, kendi sükunetiyle ağır ağır demleniyordu. Meydanın asırlık çınarları gece nemini yapraklarında saklıyor, zeytinliklerden süzülen hava, toprağın serinliğini masalara taşıyordu. Köşede beyaz bir örtü, demli bir çay ve tek kullanımlık iğnelerin dizildiği bir kutu.
Adam elli yaşlarının vakarını taşıyordu. Masanın önünde bir süre durdu, ardından sandalyeye ilişti.
"Eşim getirdi beni. Bir şeyim olmadığını göstereyim diye," dedi gülümseyerek.
Kadın, kağıt bardaktaki çayı onun eline iliştirdi. Kendi elini kocasının dizine koydu.
Hemşirenin sorusu üzerine adam omuz silkti.
"İyiyim, yorgunluk yaşın işi."
Kadın, elini dizinden çekmedi, bakışlarını da adamdan ayırmadı. Aradaki tüm yorumlayıcı bağlaçları bir kenara bırakarak, adeta bir tutanak soğukluğunda ama bir yol arkadaşı titizliğinde konuştu:
"Gece iki kez kalkıyor. Mutfağa gidip sormadan su içiyor. Yaz başında da söylemişti."
Adam omuzlarını düşürdü: "Unutmuşum."
Kadın: "Sen unutmuşsun. Ben saydım."
Parmağın ucu alkolle silindi. Bir damla kan, sabahın ışığında belirdi. Cihazın kısa sesi, bedenin gizlediği bir gerçeğin ifşasıydı. Hemşire sonucu yüksek sesle okumadı; küçük bir kâğıda yazıp adama uzattı. Adam kâğıda baktı, sonra eşine. Kadın kâğıdı alıp çantasının iç cebine indirdi.
Bugün 14 Kasım, Dünya Diyabet Günü. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi'nden Prof. Dr. Göknur Yorulmaz'ın sahadan aktardığı veriler açık: Dünyada 589 milyon yetişkin bu gerçeği bedeninde taşıyor. 252 milyonu ise henüz tanışmamış, teşhis almamış. Hastalık, bir kâğıda dökülmeden çok önce kişinin kendi teninde mayalanıyor.
Bedenin yahut ruhun, semptom vermeden hemen önce sessizce geçtiği o ince ve derin çizgi: Sessiz eşik. Eşiğin altında her şey olağan görünür. Yorgunluk günün telaşına, susuzluk mevsime, uykusuzluk yaşa havale edilir. Kanın içindeki o sinsi akış, kimseye sormadan yol alır. Beden bağırmaz, fısıldar. Hakikati ilk duyan ise çoğu zaman kişinin kendisi değil, yan yatakta onun nefesini dinleyen yol arkadaşı olur.
İnsanlar arasındaki bağlarda da aynı eşik hüküm sürer. Bir dostunuz "iyiyim" der. Siz o beyanın konforuna sığınır, tek bir cümle eklemeden konuyu kapatırsınız. İkinci soruyu sormak, tıpkı o kan ölçümü gibi, mesuliyet ve emek ister. İhmal edilen bağlar tek bir günde, gürültüyle kopmaz. Mesajlar seyrekleşir, bir davete yanıt gecikir, telefonlar çalar ve açılmaz. Hiçbiri tek başına alarm zili değildir. Fakat birikip sofranın iki ucu arasına, geçilmesi zor, ağır bir sükunet olarak çöker. O mesafeyi ise ancak bir incelik doldurabilir: Dün söylenen sıradan bir cümleyi bugün hatırlamak, yorgun bir yüzü fark edip sessizce bir bardak su koymak.
Adam kalkarken, eşinin elini tuttu. Kadın, çantasından her gece uykusuzlukları çentiklediği küçük defterini çıkardı. Hemşirenin verdiği o küçük kâğıttaki ölçüm sonucunu, bedenin inkâr edilemez gerçeğini, o defterin son satırına usulca işledi. Hayatın yeryüzü yolculuğunda asıl şifa tıbbın kayıtlarında aranmaz. Asıl şifa, o sessiz eşiği seninle birlikte aşmaya, o ağır hakikati omuzlamaya yemin etmiş bir elin, dizinin üzerinden hiç kalkmamasıdır.
