Değerli okurlarım,

COP31'in ev sahibi sıfatıyla açılış konuşmasını yapan Cumhurbaşkanımız Erdoğan'ın, dünya liderlerinin gözlerinin içine bakarak Gazze gerçeğini dile getirmesi, takdire şayan ve insanın yüreğine dokunan bir konuşmaydı.

102 ülkenin temsilcisinin katıldığı bu uluslararası platformda verilen mesajın, anlayana davul zurna olduğunu düşünüyorum.

Erdoğan, Gazze'de yaşananların yalnızca bir soykırım olmadığını, aynı zamanda büyük bir çevre kıyımı olduğunu da vurguladı.

Asırlık zeytin ağaçlarının kesildiğini, toprağın ve su kaynaklarının kirletildiğini, şehirlerin devasa enkaz yığınlarına dönüştürüldüğünü hatırlattı.

Aslında bu konuşma, yalnızca Gazze'de yaşanan insanlık dramının anlatılması değildi. Aynı zamanda kendilerini insan haklarının, demokrasinin, hukukun ve çevre duyarlılığının temsilcisi olarak gören dünyanın çifte standardının da teşhiriydi.

Bir tarafta iklim değişikliğini, karbon salınımını, ormanları, denizleri ve gelecek nesillerin yaşam hakkını konuşmak için toplanan dünya temsilcileri; diğer tarafta bütün dünyanın gözleri önünde yaşanan ve insanlığın vicdanını kanatan Gazze gerçeği...

Ne garip bir tezat!

Dünyanın geleceğini kurtarmak için bir araya gelenler, Gazze'de insanların bugününü kurtarmak için gereken hassasiyeti göstermekte neden bu kadar isteksizler?

İsrail zulmünün zirve yaptığı Gazze'de hastaneler, okullar ve ibadethaneler yıkılıyor. Asırlık zeytin ağaçları yok ediliyor, su kaynakları kirletiliyor, toprak yaşanamaz hâle getiriliyor.

En acısı da kundaktaki bebeklerden yaşlılara kadar kadın, erkek, genç, çocuk demeden bir halkın yaşam hakkı elinden alınıyor.

Masum insanların hayatını koruyamayan bir dünyada yaşadığımızı unutmayalım.

Hamaset yapmadan, aynalarla yüzleşerek; elimizle düzeltemiyorsak dilimizle, dilimizle de düzeltemiyorsak kalbimizdeki buğzumuzla bu zulmü lanetleyelim. Hiç olmazsa uyuyan vicdanları uyandırmaya çalışalım.

Çünkü Gazze'de yaşanan felaketin bir başka boyutu daha var: İnsan öldürmenin ötesinde, insanın yaşayabileceği bir dünyayı da yok etmek.

Erdoğan'ın Antalya'da dikkat çektiği çevre kıyımı kavramı bu bakımdan son derece önemlidir.

Savaşın tahribatı yalnızca bugünün insanlarını etkilemez. Kirletilen su kaynakları, zehirlenen topraklar, yok edilen tarım alanları ve ortadan kaldırılan doğal yaşam, gelecek nesillerin de hayatını tehdit eder.

Üstelik yağmur ve sel nedeniyle çadırları sular altında kalan, barınacak güvenli bir yer bulamayan Gazzelilerin yaşadığı dram, yıkılan altyapının ve insani yaşam koşullarının ne anlama geldiğini bir kez daha gözler önüne seriyor.

Erdoğan'ın insani yardımların önündeki engellerin kaldırılması ve Gazze'ye yönelik tecrit politikasının sona erdirilmesi yönündeki çağrısı da bu nedenle yalnızca siyasi bir mesaj değildir. Bu çağrı, insanlığın ortak vicdanına yapılmış bir çağrıdır.

Asıl üzerinde durulması gereken mesele ise uluslararası kurumların ve kendilerini medeniyetin temsilcisi olarak gören devletlerin bu zulüm karşısındaki tutumudur.

İnsan hakları coğrafyaya, inanca ve siyasi çıkarlara göre değişiyorsa evrensel insan haklarından nasıl söz edebiliriz?

Çocukların ölümü karşısında sessiz kalan, insani yardımların ulaşmasına engel olunmasına seyirci kalan bir uluslararası sisteme meşruiyet atfetmek akla ve mantığa ne kadar uygundur?

Değerli okurlarım,

Gazze meselesi artık yalnızca Filistinlilerin veya Müslümanların meselesi değildir. Bu mesele, insan kalabilme meselesidir.

Antalya'dan yükselen sesin önemi de burada yatmaktadır.

Erdoğan'ın dünya liderlerine verdiği mesaj oldukça açık: İnsan hayatını, tabiatı ve gelecek nesillerin yaşam hakkını birbirinden ayrı düşünemeyiz.

Çünkü insanı yaşatmadan dünyada sulh ve salahı tesis etmek mümkün değildir.

Gazze'de öldürülen çocukların, yakılıp yıkılan evlerin, kesilen zeytin ağaçlarının ve kirletilen suların hesabı yalnızca bugünün değil, yarının da meselesidir.

Tarih, yaşanan zulmü kaydedeceği gibi o zulme karşı çıkanları ve sessiz kalanları da kaydedecektir.

Antalya'dan dünyaya seslenen Erdoğan'ın, belgelerle ve somut gerçeklerle dünya liderlerinin gözlerinin içine soktuğu Gazze tablosu, insan vicdanında bir kapı aralamıyorsa savunulan bütün değerlerin içinin ne kadar boşaldığını anlamak için başka bir delile ihtiyaç var mıdır?

Gazze, insanlık için adeta bir turnusol kâğıdıdır.

Kim gerçekten insan haklarından yana, kim hukuku savunuyor, kim çevreyi ve gelecek nesilleri düşünüyor; hepsini ortaya çıkaran bir turnusol...

Bir başka ifadeyle Gazze, dünyanın vicdan karnesidir.

Samimi olarak inanıyorum ki Gazze'de yaşanan zulmün hesabı er ya da geç sorulacaktır. Zulmün ve haksızlığın bumerang gibi dönüp kendisini besleyenleri de vurması kaçınılmazdır.

Çünkü adaletsizlik üzerine kurulan hiçbir düzen sonsuza kadar ayakta kalamaz. Mazlumun ahı, er ya da geç zalimin karşısına çıkar.

İnsanlık, Gazze'de yaşananları yalnızca seyretmekle kalırsa bunun bedelini bir gün hep birlikte ödeyebilir.

Unutmayalım: Gazze'de insanlık öldürülürken dünyanın kurtarılmasından söz etmek, kendi içinde büyük bir çelişkidir.

Sağlık ve mutluluk dileklerimle.