Bir fabrika, ürünlerini imha etmek için üretim yapmaz. Muhteşem bir asma köprü inşası bittikten sonra patlayıcılarla yerle bir edilmez. Öğrenci, ödevini yırtmak veya zahmet çekmek için değil, yapmak için yapar. Bir anne, canından çok sevdiği evlatları ve eşi için hazırladığı yemekleri, tam onlar eve gelmek üzereyken çöpe dökmez. Hiçbir şuur sahibi, hatta bir çocuk bile —anneciğim bana şu oyuncağı alın, dediğinde; "Ne için istiyorsun?" sorusuna karşılık— "Bilmem, onu alıp bir güzel parçalayıp sokağa atmak istiyorum" demez; bir çocuk bile bunu yapmaz. Demek ki bir sanatkâr, eserini sergilemek, seyredenlerin nazarlarındaki, bakışlarındaki hayranlığı görebilmek, alkışlanmak ve en azından "Çok muhteşem, sizi tebrik ediyoruz" demeleri için sergiler. Bir anne, evi dağıtmak isteyen çocuklarına, "Evi kirletmek, dağıtmak istiyorsanız durun, önce bir temizlik yapayım, öyle dağıtın" demez. Basit bir temizlik bile kalıcı olması niyetiyle, herkesin kurallara riayet etmesi niyetiyle yapılır.
Bütün kâinatı yaratan ezeli ve ebedi tasarımcı; kudreti sonsuz, nihayetsiz; zamandan ve mekândan münezzeh; her türlü noksanlıktan münezzeh, sonsuz Celal ve Cemal sahibi yüce Allah’ımız, bu kainatı ve özellikle içindeki insanları; haşa, sümme haşa, teşbihte hatta olmasın, "O kadar yıldız yaptım, şunları yaptım, bunları yaptım; hadi bu insanları da yapayım, onlarla dalga geçeyim, onlara acı çektireyim, onlara zulüm edeyim, ebedi hayatı yaratmayacağım halde onlara ebediyet arzusunu vereyim, cenneti yaratmayacağım halde onlara lezzetlere karşı bir iştah vereyim ama bu dünyanın da fani olduğunu görsünler, o lezzet alma, ebedi hayat yaşama arzusu onlarda ızdırap edici duygular haline gelsin ve ben de bundan keyifleneyim" demez. Asla demez, vallahi de billahi de demez! Böyle bir maksatla yapmamıştır.
Peki, ne için yaratmıştır? Şunun için: İnsan kulluğunu yapsın, vazifesini yapsın; en başta da imanın esaslarına inansın. Ve ben ona dünyada takmış olduğum bu fani ve geçici duyguların karşılığı olan lezzetleri, güzellikleri ebedi hayatta daimi bir şekilde vereyim. Madem onların en basit misalle lezzete karşı bir iştihaları var; hadi burada geçici olarak lezzet duygularına taktığım o gıdaları, meyveleri ebedi hayatta, cennette önlerine ebedi olarak koyayım. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de buyurulduğu gibi, "Ey iman edenler! Allah’tan korkun. Herkes yarına ne hazırladığına baksın. Allah’tan korkun, çünkü Allah yaptıklarınızdan haberdardır" (Haşr Suresi, 18) buyurarak bu şuurla yaşamamızı ister; ayrıca "Biz gökleri, yeri ve aralarındakileri oyun olsun diye yaratmadık. Onları ancak hak ile yarattık; fakat çokları bunu bilmezler" (Duhan Suresi, 38-39) beyanıyla da kâinatın garipliğini, gayeli ve hakikatli olduğunu tescil eder.
Hatta bir şey daha var ki çok önemlidir: Allah, insanı eseri ve sanatı olduğu için çok seviyor! Ve bütün peygamberlerine de insanları sevmeyi, sevme duygusunu vermiş. Niçin? Çünkü insanları sevmeyen, sevemeyen, onlar için gayret etmez, onların kurtuluşu için çalışmaz. Bütün peygamberler insanlığı sevmiştir. İnsanların düştüğü cehalet ve delalet bataklıklarından kurtulmaları için acı çekmişler, gayret etmişler, dua etmişler ve insanlığın düştüğü tehlikelerden dolayı dertlenmişlerdir. Şimdi bütün peygamberler böyle iken, ya Yüce Rabbimizin Hazreti Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem’e verdiği ümmetine karşı muhabbet? O nasıl bir muhabbet ki, ta kundaktaki bebek iken "Ümmetî, ümmetî" demiş! Bırakın kundaktaki insan bebeğini; bir çocuk bile hep kendisine ister, hep kendi istekleri için gözyaşı döker. Hiçbir çocuk, elbette istisnaları mutlaka vardır —küçük yaşta yüksek ruhlu çocuklar var, zaten her yazımda istisnaları belirtirim aklıma geldikçe— dolayısıyla genel itibariyle çocuklar aynı Efendimiz’in "ümmetî, ümmetî" dediği gibi yeryüzündeki bütün çocuklar için "Dondurma, dondurma" demez, "Çikolata, çikolata" demez, "Tablet, telefon" demez; hep kendine ister. Çocuklar böyle olduğu gibi, işte büyük insanların durumları ortada: Koca koca insanlar, hiç ahiret ve hesap günü gelmeyecekmiş gibi fon derdine düştüler, kendilerini kirlettiler, ebedi hayatlarını kirlettiler.
Konuya dönecek olursak; Hazreti Peygamberimiz nasıl ki kundakta bile "Ümmetî, ümmetî" demiş, bu, Allah’ın ona bütün insanlara verdiği duygulardan, hatta bütün peygamberlere verdiği duygulardan çok daha yüksek bir şefkat bahşettiğini gösterir ki; bir nevi kundakta da istikbaldeki ümmet acısının ayak sesleri olan "Ümmetî, ümmetî" dedirtmiştir. Bütün bunlar bize neyi gösteriyor? Kundaktaki bir Resulullah’ın, istikbalde peygamber olacak bir bebeğin bu şekilde ümmet sevgisi, merhameti; aslında onların hidayetleri için, Rabbimiz’i razı edecek bir hayat tarzı yaşamaları için, güzel ahlaklı ve doğru insanlar olmaları içindir. Çünkü bütün bunların neticesinde en başta cehennemden kurtuluş var ve sonra ebedi bir hayata giriş var.
İşte Peygamber Efendimiz’in ümmetine olan sevgisiyle adeta onlardan ümit kesmediğini, Allah’ın merhametinden ümit kesmediğini, ahirette de nasıl şefaatçi olacağını göreceğiz. Böyle bir rehberimiz, sultanımız var. Elbette ki bizim de buna karşılık bol bol salatü selamımız, güzel ahlakımız, takvamız, İslami yaşantımız olması lazım. Zira Tevbe Suresi 128. ayet-i kerimede haber verildiği üzere, "Andolsun ki, içinizden size öyle bir Peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona çok ağır gelir. O, size düşkün, müminlere karşı çok şefkatli ve merhametlidir."
Yoksa Allah, bu akıl ve ruh sahibi eserlerini cehenneme koyduğunda "Sen eserlerini niye yakıyorsun?" denmez, denemez. Çünkü eserlerini cennette sergilemek için zaten öyle imkânlar tanıdı, öyle kapılar açtı ki! İşte 124 bin peygamberin gönderilme sebebi, eserlerini cennette sergilemek içindir. Gönderdiği 104 kitap, eserlerinin ebedi hayat müzesinde büyük bir zevkle, şuurla, lezzetlerle teşhir edilmesi içindir. Hz. Aişe validemizin rivayet ettiği üzere, Resulullah (s.a.v.) gece kalkıp sabaha kadar ibadet eder, secdeye varır, ağlar ve "Ümmetim, ümmetim!" diye dua ederdi; namazdan sonra Cebrail aleyhisselam gelip Rabbinden selam ileterek "Ey Muhammed! Ümmetin hususunda seni asla üzmeyeceğiz" müjdesini verirdi (Müslim, İman, 346).
Ve bütün bunların üstünde Peygamber Efendimiz’e verdiği ümmet sevgisi, şefkati adeta bir nevi sigortadır. Hani ola ki bu farzların haricinde eksikleri, kusurları oldu; hemen orada adeta Peygamber Efendimiz’in manevi sigortası devreye girerek Allah’tan şefaat isteyecek ve kurtulmalarını arzu edecek. Böyle arzu dolu olan bir Resulullah’a hayırlı ümmet olmak, onun Allah’tan korkması gibi korkmaya gayret etmek, onun Allah’tan ümit ettiği gibi ümit etmeye devam etmek, onun haramlardan, günahlardan, yalandan, iftiradan, gıybetten çekindiği gibi çekinmeye gayret edebilmek... İşte bizim de onu sevdiğimizin bir sigortası olacaktır. Her bir sünnet-i seniyeyi uygulamak, en küçük bir adabını bile yerine getirmek Hazreti Peygamberimiz ’in yolundan gitmeye arzu ettiğimizin sigortasıdır.