Şu kısa ömrümde nelere şahit oldum, nelere…
Darbeler, kumpaslar, depremler, seller, yangınlar, vurgunlar, soygunlar, soykırımlar…
Hepsinin ardındaki ihmaller, ihanetler!..
Hayat hepimizi felâket uzmanı yaptı.
Başımızdan nice elim hadise geçti. Her biri kendi içinde önemli dersler barındırıyordu. Ama biz uyanmak için neredeyse ölmeyi bekliyoruz.
Bursa’dan Vedat Kat Beyefendi’nin “Uyanmak için daha ne olmasını bekliyoruz, Resulullah’ın yanımıza gelmesini mi?” başlığı altında yazdıkları tam da bu “ölüm uykumuza” işaret ediyor.
Şöyle demiş Vedat Bey:
“Diyelim ki bir sabah kapımızın zili çalındı. Karşımızda Allah’ın Resulü Muhammed (s.a.v) duruyor. Ne hissederdik, nasıl davranırdık? İlk önce ne söylerdik?”
Ne yaman sorular değil mi?
Muazzez Peygamberimiz, hayatımıza, ilişkilerimize, ticaretimize, siyasetimize, ahlâkımıza, toplumsal tercihlerimize baktığında neler derdi?
Yıllardır kendisine bağlı olduklarını, izinden yürümeye çalıştıklarını söyleyip duran insanların, O’nun gösterdiği yoldan ne kadar saptıklarını görünce neler yapardı?
“Bizde, Yüce Allah’ın (c.c.) yasakladığı, O’nun emirlerini hayatıyla örneklendiren muhterem Peygamberimizin (s.a.v.) ‘Yapmayın!’ dediği ne varsa yok mu?”
Gündemimize bakın; kumar, uyuşturucu, faiz, zina, vurgun, soygun, küfür, hakaret, aşağılama, şiddet, iftira, gıybet, fırsatçılık, rüşvet, şantaj, iltimas…
Zalimler karşısında acziyet!
Her şey…
Hazret-i Peygamber (s.a.v) karşımızda olsaydı ve bizlere niçin bu hallere düştüğümüzü sorsaydı ne derdik?
Suçu kimlere atar ve kendimizi, halimizi nasıl savunurduk?
Kur’an-ı Kerim’in yetim hakkına el uzatanları, ölçüde ve tartıda hile yapanları, haksız servet birikimine yönelenleri ve bunlara “tepki göstermeyenleri” nasıl uyardığını bilmiyor muyuz?
Büyük felâket.
Hele hele…
İnsanların Allah’a sevgisini, Nebi’ye duyduğu bağlılığı, manevî ihtiyaçlarını kişisel kazanca dönüştürmek en büyük felâket.
İslam’ın temel ilkelerini başka düşünce sistemlerinin ve ideolojilerin kalıplarına sokmak… İdeolojileri İslam'la harmanlayarak, İslam’dan esintiler taşıyan ama ruhu İslam'la asla bağdaşmayan yeni bir inanç sistemi ortaya koymak…
Bu “uyanıklığımızı” nasıl karşılardı Hz. Peygamber (s.a.v.)?
Kur’an-ı Kerim’in emirleri ve Peygamberimizin (s.a.v.) tatbikatı, adaletle hükmetmekten ve işi ehline vermekten başka çıkar yol olmadığını gösteriyor.
Bir topluluğa duyduğumuz öfke bizi adaletsizliğe sürüklememeli.
Yüce Allah’ın emri bu.
Bütün bunları bildiğimiz hâlde bunlara aykırı davranmamızı nasıl açıklayabiliriz?
Eğitimden, araştırmadan, ilimden, bilimden, teknolojiden, üretimden ve dünyayı imar etme sorumluluğundan uzak duran bir Müslümanlık anlayışını nasıl tarif etmek gerekir?
Çevreyi, suyu, toprağı, havayı acımasızca tüketen, kirleten işlerimizi nasıl izah edeceğiz?
Biz İslam’ı, yarım yamalak ifa ettiğimiz bireysel ibadetlerden ibaret bir din hâline mi getiriyoruz?
Müslüman olmak, hiç hata yapmamak anlamına gelmez elbette.
Öyle olsaydı “tövbe” diye bir güzellik olmazdı hayatımızda.
Sıkıntı, hatada ısrar etmekte; hatayı savunmakta, normalleştirmekte ve kanıksamakta!
Hazret-i Peygamber (s.a.v.) karşımızda olsaydı ne söyler, sorularına nasıl cevap verirdik?
Pek mahcup olurduk şüphesiz!
Bugün...
Bu mahcubiyet duygusu vurmuyor kalbimizi…
Yoksa biz…
Yüce Allah’ın (c.c.) bizi görmediğini mi zannediyoruz?