Malatya’da kaza-kırıma uğrayan S-70 tipi helikopterimiz düştü ve dört askerimiz şehit oldu. Allah makamlarını cennet eylesin. Milletimizin başı sağ olsun.
Bu hadiseyi düşünürken bugüne kadar vermiş olduğumuz şehitler aklıma geldi. Allah hepsinden ebediyen razı olsun. Hatta bir yazımda şöyle ifade etmiştim: “Her şehit Allah’a bir dilekçedir.”
Evet, her şehit adeta Allah’a bir dilekçedir. Bu milletin birlik ve beraberliğinin devam etmesi, ezanların minarelerden yükselerek ruhlarımızı ve yüreklerimizi huşu ve zikirle buluşturması, al bayrağımızın semalarda dalgalanması için canını feda eden her bir şehidimiz, bu milletin bekası adına Rabbimize sunulmuş bir dilekçe gibidir. Allah vatanımızı ve milletimizi muhafaza eylesin. Fakat bütün bunları düşünürken bir soruyu da aklımdan çıkaramıyorum.
Anadolu’nun her tarafında; köyünde, kasabasında, şehrinde, istisnasız her yerde, şehit ana babalarının, eşlerinin evlerine al bayrak asıldığını gördük. O bayrakla birlikte, o evden bir şehit çıktığı adeta bütün dünyaya ilan edildi. Bir evin acısı, bir milletin acısına dönüştü. Peki, siz hiç gördünüz mü? Bugüne kadar teröre karşı verdiğimiz yarım asırlık mücadelede veya yurt dışındaki askerî operasyonlarda şehit düşmüş, Nişantaşı’nda oturan bir ailenin evladının, bir eşin, bir babanın evine al bayrak asıldığını gördünüz mü? Siz hiç Kadıköy’de bir şehit ailesinin evine bayrak asıldığını gördünüz mü?
Gördüm diyen olursa bana e-posta ile atsın. Fotoğrafını da göndersin. Bir sonraki yazımda kullanacağım ve kendisine teşekkür edeceğim.
Evet, Cihangir’de, İzmir’in Bostanlı’sında, Mavişehir'de, Karşıyaka’nın lüks semtlerinde, Ankara’nın Çankaya’sında; özellikle İstanbul ve İzmir’in dikkatimi çeken seçkin semtlerinde… Kadıköy Moda’da, Bağdat Caddesi’nde, Boğaz’ın en güzel yerlerinde, bir yalıda yaşayan ailenin evladının bu mücadelelerde şehit düşmesiyle evine bayrak asıldığını bugüne kadar göremedik. Ha, şunu da özellikle söyleyeyim: Sakın yanlış anlaşılmasın! “Bunların niçin evlatları ölmedi?” demiyoruz. Böyle bir iddiamız da yok. Sadece soruyorum: Niçin bugüne kadar böyle bir manzarayı göremedik? Bu soru beni ister istemez başka bir düşünceye götürüyor.
Demek ki bu topraklara canını veren, kanını akıtan; nasıl ki İstiklâl Mücadelesinde Anadolu’nun fedakâr evlatları olmuşsa, Nene Hatunlar ve diğer kahraman kadınlarımız, kahraman Mehmetçiklerimiz olmuşsa, bugün de bu topraklar için şehit olanların arasında Anadolu’nun evlatları önemli bir yer tutuyor. Hâlâ, hâlâ Anadolu’nun çocukları bu vatan için can veriyor. Allah hepsinden razı olsun.
Fakat birileri sadece sloganların arkasında, sadece dünyevi makamlar ve siyasi hesapların peşinde koşarken; Boğaz’ın lüks yalılarında ve diğer lüks semtlerde bu geçici ve fani dünyanın lezzetlerini sonuna kadar yaşarken, bu memleketin kazanımlarından, her alanda yükselişinden ve tam bağımsızlığından gerçekten rahatsızlık duyan bir anlayışları var. Bu memleket için kendini feda etmeyi, gerektiğinde canını ortaya koymayı düşünmeyenler de var. İşte 15 Temmuz’da gördük.
Banka kuyruklarına kimler geçti? Tankların üzerine kimler yürüdü? Kimler vatanı için mücadele etti? Kimler bu büyük hadiseye “tiyatro” dedi? Bütün bunlar hafızalarımızda.
Hasılıkelam, bu hadiseler bana bir kez daha şunu hatırlatıyor: Bu toprakların gerçek evlatları, ecdadının kanını taşıyan, bu vatanı gönülden seven insanlardır. Kusurları, hataları, eksikleri olsa bile… Bir misal vereyim. Meyhaneden de çıkan bir adam, 15 Temmuz gecesi tankın üzerine yürüdü. Belki hayatında pek çok yanlış yapmıştı. Belki ibadetlerinde eksikleri vardı. Fakat o gece vatan söz konusu olduğunda, canını ortaya koymaktan çekinmedi. İşte benim anlatmak istediğim tam da budur. Çünkü onlar bu toprakların çocuklarıdır. Ecdadın torunlarıdır. Vatan sevgisi, bazen insanın bütün kusurlarını geride bırakarak ortaya çıkan bir fedakârlık hâline dönüşür.
Ama şanlı ecdadın torunu olmayanlar… İsterseniz tepeden tırnağa örtülü olsunlar, isterseniz alınlarını secdeden kaldırmasınlar; eğer bu memlekete gönülden bağlı değillerse, şekil ve görünüşün ne anlamı kalır? Bu memleketi gerçekten seven de, onun için canını feda eden de ecdadının mirasına sahip çıkanlardır. Gerçek Müslümanlardır...
Yine bir yazımda ifade ettiğim gibi: Sevmek de ölmek de onlara düşüyor.
Allah şehitlerimizin makamlarını cennet eylesin. Bize de bu vatan, bu millet ve bu mukaddes dava uğruna gerektiğinde fedakârlık yapabilmeyi, şehit olabilmeyi nasip eylesin. Fakat bir tarafta bu memleket için canını, kanını verenler; diğer tarafta bu memleketin kaymağını yiyerek en güzel yerlerinde yaşayan, fakat onun bağımsızlığına, yükselişine ve kazanımlarına düşmanlık eden bir anlayış… İşte ben bunu sorguluyorum. Ve diyorum ki bu vatan için şehidiniz yok, bari vatanseverliğinize şahitliğimiz olsun.
Soruyorum: Vatanın bedelini kim ödüyor, vatanın nimetlerinden kim istifade ediyor?
Soruyorum…
