Havlu atıyor ardımdan dünya

Oysa şampiyonuyum yalnızlıkların

Bilahare aşkın, acının

Ve aklına gelen ne varsa

Ahmet Erhan

Ertelenmiş hayatların aktörü olmak ne zordur. Her mevsim çağında güzeldir oysa. Çiçekler zamanında, sevmek de zamanında…

Rüyadan uyanmak, gerçekle tekrar yüzleşmek zordur. Hayal uğruna çabalamak, hep beklenti, hep umutla yaşamak… Az kaldı, daha az kaldı, ha gayret…Yaşamak hep böyle zor sabır.

Emeğin ve alın terinin ne olduğunu bilenler anlayacaklardır. Böylesi hayatın içinden gelenler, o hayatın bedelini her zaman peşin ödemişler, umutlarını ve hayallerini hep veresiye bırakmışlardır.

Garibin yüzü bir türlü gülmez. Böyle derler. Kader sanki hep güçlüden ve kötüden yanadır. İyilerin ve güzellerin hayali bilâhareye kalmıştır. Şimdi şunu demek, bu gerçeği değiştirmez: Sonunda iyiler kazanır. İşte o sona ulaşıncaya dek insanın içindeki yaşama arzusu ve heyecanı gittikçe sönüyor. Dünyanın güneşi çekiliyor. Gök karanlık, umut bitik…

Sonradan gelenler iyi gelse bile sende iyilik nâmına bir şey kalmıyor. Her şey zamanında güzel değil midir? Sevmek Zamanı filmindeki aşkın ölüm getirmesi gibi.

Sonuç alabilmek, sonuca ulaşmak, hayalin gerçekleşmesidir. Oysa hayat sondan başlamıyor. Sondan yani bilâhare başlayan hayatların aktörleri hüsran ve hüzün ile ömrünü tamamlıyor. İçlerindeki kavurucu ateş, yüzlerine umutsuzluğun resmini çiziyor. Değişmez kaderin sabit rolünü icra etmekle geçip gidiyor ömrün tazeliği ve yüzün rengi.

Hep bilâhere…

Bir çocuğun babasının elini tutup ona bir şeyler aldırmaya çalışması… Babasının çocuğun yüzüne dönüp gözlerine bakarak mahcup bir tavırla bilâhare demesi…

Bir kadının evin ihtiyacını gördüğünde kocasıyla olan konuşmalarında geçen kelime yine bilâhare.

Yaşamaya geciken insanların dramını özetleyen kelime: bilâhare.

Sürekli …’dan sonra. Şundan, ondan, bundan sonra… Hep sonraya bırakılan ama bir türlü gerçekleştirilemeyen küçük hayaller.

Hayata borçlu başlayanların hayattan alacağı hep bilâhareye kalıyor.

Hayal, toprağa ekilen bir tohum olsa bazıları için mevsiminde filizlenmiyor. Geçiyor. Geçmek kelimesinin anlamını bulduğu en hakikî durum bu olsa gerek. “Bizden geçti.” diyenlerin melâli…

Filmin adı Sevmek Zamanı olsa da sevmenin imkânsız olduğu zamana denk geliyor hayatlar. Böyledir aşk. Bilâhare denilerek sonuna gelinmiştir ömrün.

Ümit Yaşar Oğuzcan, Bir Gün Anlarsın isimli şiirinde geçip giden günlerin bıraktığı acıyı çok güzel anlatır:

“Bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin/Niçin yaratıldığını/Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini/Uzun uzun seydersin aynalarda güzelliğini/ Boşuna geçip giden günlerine yanarsın/Dolar gözlerin, için burkulur/ Sevmek ne imiş bir gün anlarsın”

En güzeli yaşamak hakkı sürekli sonraya bırakılmıştır. Sanki hak edilmemiş gibidir. Biraz mahcûbiyetle bakılır. En güzeli yaşayarak onu incitmemek, yıpratmamak, eskitmemek ve onu dâima taze ve yeni tutmak… Ne garip duygudur! Yeni alınan bir ayakkabıyı giymeye kıyamamak… Böyleydi bir zamanlar.

Aslında diğerini, elinde olmayanları düşünerek, empati yaparak ertelemek veya göstermeden sevinç yaşamak biraz da terbiye gereği olarak görülürdü. Gülmeyi sona bırakmak gibi.

Peki, ya sevmeyi? Zamanında sevmek, zamanında bulmakla mümkün. Yitiktir sevgi. Ara ki bulasın. Bulduğunda zamanı geçmiştir.

Bu toprakların insanında vardır bu. Gülmeyi de sevinmeyi de sevmeyi de bilâhare gerçekleştirmek.

Peki, ne oluyor sonra? O sevinci yaşayacak heves kalmıyor. Geçiyor zamanı. Gençliğin, o delifişek heyecanların geçmesi misali… Solup gidiyor dünyanın rengi.

Sevmek mi? O, hep bilâhare...