Çeyrek asra yaklaşan bir zaman diliminden söz ediyoruz. Tam 24 yıldır Türkiye Büyük Millet Meclisi, kendisini muhafazakâr ve dindar değerlerle tanımlayan siyasi iktidarların yönetiminde. Yıllarca “milletin iradesi Meclis’e yansısın” denildi; vesayetten, yasaklardan ve milletin değerleriyle devlet düzeni arasındaki mesafeden şikâyet edildi.

Aradan bunca yıl geçti. Şimdi dönüp sormamız gereken soru açık: Biz gerçekten neredeyiz?

Mesele yalnızca Meclis’in kimin yönetiminde olduğu değildir. Asıl mesele, o yetkinin hangi değerleri temsil ettiği ve toplumsal hayata ne ölçüde yansıdığıdır.

Toplumunun büyük çoğunluğu Müslüman olan bir ülkede adalet, ahlak ve toplumsal düzen konusunda iddia sahibi bir siyasi iradenin, kendi medeniyet birikimiyle daha güçlü bir bağ kuran bir hukuk ve siyaset anlayışı ortaya koyamaması ciddi biçimde sorgulanmalıdır.

Çünkü iktidar yalnızca güç değildir; emanettir.

Milletin sandıkta verdiği yetki, kişisel servetleri büyütmek, kamu imkânlarını belirli çevrelere aktarmak veya siyasetçiyi toplumun üzerinde ayrıcalıklı bir konuma taşımak için verilmez. O yetki; adaleti gözetmek, kamu hakkını korumak, ahlakı ve toplumsal huzuru güçlendirmek için verilir.

Burada temel bir ilkeyi hatırlamak gerekir: Müslüman, girdiği kabın şeklini alan değil; bulunduğu yere adaletini, ahlakını ve ölçüsünü taşıyan insandır.

Yıllarca dönüştürme iddiasıyla mücadele ettiğiniz bir sistemin içerisine girdikten sonra, zamanla o sistemin diliyle konuşmaya, ölçüleriyle hareket etmeye ve konforuna uyum sağlamaya başlıyorsanız, asıl sorgulanması gereken yer tam da burasıdır.

Çünkü mesele sadece iktidara gelmek değildir; iktidarın sizi neye dönüştürdüğüdür.

Dönüştürmek için girdiğiniz yerde siz dönüşüyorsanız, başlangıçta savunduğunuz değerlerle bugün geldiğiniz nokta arasında ciddi bir mesafe oluşmuş demektir.

Siyasetin ölçüsü makamın büyüklüğü değil, emanete gösterilen sadakattir. Bunun göstergesi de süslü nutuklar değil; adalet, liyakat, şeffaflık, kamu hakkına hassasiyet ve toplumun ahlaki yapısını koruma konusundaki somut uygulamalardır.

Bir ülkeyi yalnızca yollar, binalar ve ekonomik göstergeler kalkındırmaz. Şehirleri imar ederken toplumun ahlakını ve adalet duygusunu da ayakta tutmak gerekir. Fiziki kalkınma gerçekleşirken adalet duygusu zayıflıyor, yönetenlerle yönetilenler arasındaki mesafe büyüyor ve güç sahipleri ayrıcalıklı bir sınıfa dönüşüyorsa, burada daha derin bir muhasebeye ihtiyaç vardır.

Bugün yapılması gereken, başkalarını suçlamadan önce kendi muhasebemizi yapmaktır:

Hangi değerlerle yola çıktık, hangi sözleri verdik ve bugün o değerlerin neresindeyiz?

Bu sorunun cevabı söylemlerde değil, icraatlarda aranmalıdır.

Çünkü milletin verdiği yetki kimsenin şahsi mülkü değildir. Milletin emaneti, millet için kullanılmak zorundadır.

Mesele sadece Meclis binasının kimin elinde olduğu değildir.

Asıl mesele, o binanın içerisinde hangi değerlerin yaşatıldığıdır.

Ve artık siyaset kurumunun kendisine sorması gereken en temel soru şudur:

Temsil ettiğimizi söylediğimiz değerlerin gerçekten neresindeyiz?