Bir insanın gerçek değeri, sadece kendi selametini ne kadar aradığıyla değil; başkalarının selameti için ne kadar çabaladığıyla ölçülür. Bugün bize aktarılmış o derin söz, aslında bir hayat düsturudur: “Kim selamet istiyorsa, onu başkasının selametine çalışmakta arasın.” Bu, sadece bir nasihat değil; bir medeniyetin omurgasıdır.

Kur’an, insanı bencilliğin dar kuyusundan çıkarıp ümmet bilincinin geniş ufkuna taşır. Allah Teâlâ şöyle buyurur:

“Kim bir canı kurtarırsa, bütün insanlığı kurtarmış gibi olur.” (Maide 32)

Bu ayet, insanın sorumluluğunu sadece kendisiyle sınırlamaz. Bir başkasının acısına sırtını dönen, aslında kendi insanlığını da yitirir.

Peki bugün biz neredeyiz?

Kendi konforumuz bozulmasın diye susmayı tercih ettiğimiz her an, aslında bu ilahi çağrıya sırtımızı dönüyoruz. Oysa Peygamber Efendimiz (s.a.v) şöyle buyurur:

“Sizden biri kendisi için istediğini kardeşi için istemedikçe iman etmiş olamaz.” (Buhârî, Müslim)

Bu hadis, imanı sadece kalpte taşınan bir duygu olmaktan çıkarır; onu bir sorumluluğa dönüştürür. Demek ki gerçek iman, başkasının derdiyle dertlenmektir. Açken tok yatmamaktır. Zulüm karşısında susmamaktır.

Ama acı gerçek şu ki; bugün insanlar kendi kurtuluşunu başkasının kaybında arıyor. Oysa İslam tam tersini öğretir: Sen başkasını korudukça korunursun. Sen başkasını yaşattıkça yaşarsın. Sen başkasının selameti için ter döktükçe gerçek huzuru bulursun.

Kur’an bir başka ayette şöyle seslenir:

“İyilik ve takva üzere yardımlaşın, günah ve düşmanlık üzere yardımlaşmayın.” (Maide 2)

Bu çağrı sadece bireysel bir ahlak öğretisi değil; toplumsal bir diriliş reçetesidir. Eğer bir toplumda insanlar birbirinin selameti için çabalamıyorsa, o toplum çökmeye mahkûmdur. Çünkü bencillik, bir milleti içten çürüten en sinsi hastalıktır.

Bugün kendimize şu soruyu sormak zorundayız:

Ben sadece kendi hayatımı mı kurtarmaya çalışıyorum, yoksa başkalarının hayatına da dokunabiliyor muyum?

Unutmayalım:

Kendi kurtuluşunu düşünenler sadece yaşar.

Başkalarının kurtuluşu için yaşayanlar ise iz bırakır.

Ve belki de en acı gerçek şudur:

Başkalarının acısına kayıtsız kalan bir kalp, aslında çoktan ölmüştür.

Eğer gerçekten selamet istiyorsak, yolu bellidir.

Kendimize kapanarak değil, başkalarına açılarak kurtulacağız.

Sessiz kalarak değil, sorumluluk alarak huzur bulacağız.

Çünkü bu din, “ben” dini değil; “biz” dinidir.