Tüm peygamberlerin misyon ve mesajına baktığımızda; toplumsal helakın, ebedi hüsranın kıyısında gezinen kitlelerin hidayeti ve hakikatle buluşmaları için çırpındıklarını görürüz...

Görünen o ki, toplumsal çürüme sadece bugünün sorunu değildir.

Tarih boyunca ıslah ve ifsad atbaşı gitmiştir... Takva ile fücurun yarışı kesintisiz devam edegelmiştir... Muttakilerle mücrimlerin kadim kavgası kıyamet sabahına kadar devam edecektir...

İfsad da ıslah da kendiliğinden olmaz... Birdenbire de olmaz... Sünnetullahın iktiza ettiği tarzda süreç işlemeye devam eder... İfsad da, ıslah da bir sonuçtur... Neyin sonucu?

İnsanoğlunun tercih ve tutumlarının sonucu... İnsanın kendi elleri ile işlediklerinin neticesi... Gerek iyiler, gerekse kötüler kendi irtikab ve icraatlarının sonucuna katlanmak durumundadırlar...

İsrailoğulları "Aşağılık maymunlar olun!" hitabına neden maruz kaldılar? Şımarıkça isyan ve ihanet yoluna saptıkları için değil mi?

İlim sahibi zevatın merkepleşme ve köpekleşme zilletine düçar olmalarının sebebi ilmi kötüye kullanmaları, hak ile batılı telbis etmelerinden dolayı değil midir?

Kur'an-ı Kerim toplumsal çürümenin, ahlaki yozlaşmanın tüm kodlarını gözlerimizin önüne seriyor... Özellikle İsrailoğulları üzerinden sunulan kesitler oldukça net ve çarpıcı mesajlar içeriyor...

Demek ki; temel sorunlardan biri de, Yahudileşme temayülü... İslam tarihi boyunca, bu ümmette benzeri talihsizliklerle ve yanlış tercihlerle itibar kaybına uğramıştır...

Gazzali'den Farabi'ye... Rabbani'den Dehlevi'ye... Tüm ıslah önderleri ve ıslahat hareketleri bu çürümenin önüne geçebilmek için ciddi mücadeleler vermişlerdir...

Çürümenin aşamaları ve çözümün adresleri konusunda ciddi bir müktesebat sundular...

Toplumların eceli ya da toplumsal helak konusunda hayati tespitlerde bulundular...

Bu tarihi birikime baktığımızda sosyal çürümenin sebebinin sadece bireysel kötülükler olmadığını görebiliriz...

Önce bireyin vicdanında başlayan çürüme, önü alınmazsa hızla aileyi, çevreyi, toplumu, devleti, kamuyu sarıp sarmalar...

Eğitim, siyaset, ticaret, yargı, medya, sermaye, sanat, kültür bu çürümenin birer parçası oluverirler... İnançlar bozulur, ilkeler sulanır, değer yargıları dumura uğrar, ahlaki esaslar yozlaşır...

Kuşkusuz toplumsal çürüme bir sonuçtur. Bu sonucu doğuran sebeplere inmek lazım... Acaba hangi ihmallerin, isyanların, ihanetlerin neticesidir?

Süregelen sapkınlıklar, şımarıklıklar, nankörlükler ve de dilsiz şeytan düzeyinde suskunluklar...

Sonuçta herkes ektiğini biçiyor... Yaptığını buluyor... Hak ettiğini görüyor...

Niyetim felaket tellallığı yapmak değil... Yakın bir tehdide, yakıcı bir musibete dikkat çekmektir... Bu dikkat çekmeler bir işe yarar mı onu da bilmiyorum... Emin de değilim...

Etrafımıza baktığımızda sosyologlar, psikologlar, siyaset bilimciler, eğitimciler, entelektüeller, âlimler, aydınlar, düşünürler, grafikler, göstergeler, anketler aynı şeyi söylüyorlar... Resmen çürüyoruz ve çöküyoruz...

Reçeteler, çözüm paketleri, manifestolar, acil eylem planları, ithal projeler, uyarılar, yorumlar...

Siyasi erk, sivil yapılar, toplum mühendisleri, aile uzmanları, eğitim camiası, medya fenomenleri herkes analiz yapıyor, akıl veriyor, rapor sunuyor, bülten yayınlıyor...

Peki, çözüm nedir? Malumun ilamı...

Ancak üstüne alan yok... Herkes günah keçisi arayışında...

Suçlayan, yargılayan, yorumlayan zevat konuşa dursun...

Bu toplumsal yarayı kim saracak? İç kanamayı kim durduracak? Şu kirlenmeyi kim sonlandıracak?

Gerçekten toplumsal çürümeden muzdarip olan insan bakiyesi nedir?

Toplum tüm hızı ile savurganlık, haksızlık, sorumsuzluk içinde doludizgin yol alırken, çürümüşlüğü dert edinenler nerede?

Adalet ve ahlak kaygısını cidden taşıyanların bekleyişlerindeki hikmeti merak ediyorum...

Beterin beteri ne olabilir ki?

Sosyal sessizlik en vahim durum...

Hele hele sosyal çürümenin acı sonuçları kendine dokunmadıkça, hayatın tadını çıkarmaktan başka bir kaygısı olmayan bir halkın "çürüme" diye bir derdi olabilir mi?

Çürümeyi bile çağın gerekliliği gören çağdaşlarla (!) hangi zeminde buluşabilirsiniz?

Her toplumda, her zamanda iyiler de, kötüler de bulunabilir, bu normaldir... Normal olmayan kötülerin ve kötülüklerin normalleşmesidir...

Çürümenin kanıksanması, kötülüklerin estetize edilmesi, çıkarın kutsanmasıdır...

Yozlaşma yaygınlaştı... Yolsuzluklar yasallaştı... Yaldızlı yalanlara alıştık... Yalakalık ve yağcılık prim yapıyor...

Kifayetsizlerin keyfine diyecek yok...

Başarı için her yolun mübah sayıldığı günlerden geçiyoruz...

Taviz vere vere tanınmaz hale gelen nesillerden bahsediyoruz...

İnsan; iman, vicdan, mizan üçgenini aştıysa artık ondan her türlü kötülüğü bekleyebilirsiniz...

Sonsuzluk inancını, sorumluluk bilincini, hakkı savunma direncini yitiren toplumlar sefahat ve sefaletten kurtulamazlar...

İnsanoğlu emanet bilincini, şahitlik şuurunu kaybetmeye görsün, egemenlik güdüsü ile her şeye sahip olmak ve sömürmek ister...

Görünen o ki, çürüme derinlerde... Fıtrat bozuldu... Misak unutuldu... Ahlak çöktü... Akıl dondu... Tefekkür durdu... Kalp kasvete yenik düştü... Ruh ruhsuz kaldı... Yeni bir ruha ihtiyaç var...

Artık öğüt yetmiyor... İlahi öğreti ile terbiye gerekiyor... Vahiyle tezkiye icap ediyor...

Ahlakçılık yapmakla da sorun çözülmüyor... Yüce ahlakla donanmış ahlaklı bir toplumun inşası gerekiyor...

Daha fazla kanun yapmakla, yaptırım uygulamakla, cezai müeyyideleri artırmakla çürümenin önüne geçilemeyeceği belli...

Bu durumda bizler irşad, inzar, ıslah görevimizi yerine getirmiyorsak, toplumsal çürümeden yakınma hakkımızın olmadığını itiraf edelim...

Islahın öznesi, irşadın öncüsü olmak durumundayız...

Marufun müdafii, münkerin muhalifi olma mükellefiyetimiz var...

Şayet Medinetü'l-Cahile'den Medinetü'l-Fazıla'ya taşınmak istiyorsak...