Şii fırka Müslümanlarla bir araya geldiklerinde; “Biz Kur'an ve Sünnete iman etmişiz derler. Hâlbuki bu sözleri takiyyeden ibarettir. Zira Şia Müslümanların hadis kaynağını asla kabul etmez. Tamamen uydurma kendine has bir hadis literatürü geliştirmiştir. Kur'an’a gelince onun aslının 17 bin ayet olduğunu ve 10 bin küsur ayetin atıldığına inanır. Şu anda mevcut Mushaf’ı da yine kendi batıl ideolojisine göre tevil ederek tahrif eder.
Şia, kendi siyasî görüşlerini doğrudan destekleyecek âyetler bulamadığı için farklı metotlar geliştirmiştir. Âyetlerin içermiş olduğu zâhirî ve bâtınî manalar ve Mübhemâtu’l-Kur’an bunlardan bazılarıdır. Âyetlerin zâhirî manasında bulamadıkları manayı bâtınî manalarda bulmaya çalışmışlardır. Kur’an’da birçok yerde bulunan müphem ifadeleri kendi görüşlerini destekleyecek şekilde anlam yüklemesine tâbi tutmuşlardır. Bu şekildeki bir yöntem ise dolaylı yoldan Kur’an’ın tahrif edilmesi demektir. Bu yönü ile Şia mezhebi, genel de Kur’an âyetlerini, özelde de Kur’an’ın müphem ifadelerini en fazla tahrif eden fırka olarak tarih sahnesinde yer almıştır.
· “Allah, göklerin ve yerin nûrudur. O'nun nûrunun temsili, içinde lamba bulunan bir kandillik gibidir. O lamba kristal bir fanus içindedir; o fanus da sanki inciye benzer bir yıldız gibidir ki, doğuya da batıya da nisbet edilemeyen mübarek bir ağaçtan, yani zeytinden (çıkan yağdan) tutuşturulur. Onun yağı, neredeyse, kendisine ateş değmese dahi ışık verir. Bu, nûr üstüne nûrdur. Allah dilediği kimseyi nûruna eriştirir. Allah insanlara (işte böyle) temsiller getirir. Allah her şeyi bilir.” (Nur, 24/35) Âyetteki mişkât (kandil)’den maksat Fatıma, mısbâh (lamba)’dan maksat ise Hasan ile Hüseyin’dir. Mübarek ağaç, İbrahim (as), Hz. Muhammed (sav) ve onu Ehl-i Beyti’dir. “Doğuya da batıya da nisbet edilmeyen” ifadesinden maksat yani Yahudi ve Hıristiyan değildir. Onun yağı, neredeyse kendisine ateş değmese dahi ışık verir, Ondan ilim fışkırır. Nûr üstüne nurdur, bir imâmdan sonra başka bir imâm şeklinde, imâmlar onun neslinden gelir. Allah dilediği kimseyi nûruna eriştirir, Allah, velâyet nuruna girdirmek istediğini imâmlara iletir. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 2/707.)
· “O gün zalim kimse, çaresizlik içinde ellerini ısırıp şöyle diyecektir: Ne olurdu ben de Peygamberle beraber aynı yolu tutsaydım!” (Furkan, 25/27) âyetindeki sebîl’den maksat; Ali’yi veli edinmektir. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 2/721)
· “(O) iki doğunun ve iki batının Rabbidir” (Rahman, 55/17) âyetindeki iki doğu Muhammed (sas) ve müminlerin emiri (Ali), iki batı ise Hasan ile Hüseyin’dir. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 3/1035.)
· “O denizlerin her ikisinden de inci ve mercan çıkar” (Rahman, 55/22) âyetindeki iki deniz, Ali ile Fatıma; inci ve mercan ise Hasan ile Hüseyin’dir. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 3/1035)
· “Göğe ve Tarık'a and olsun” (Tarık, 86/1) âyetindeki gökten maksat müminlerin emiri Ali (as)’dır. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 3/1147)
· “Çifte ve teke and olsun” (Fecr, 89/3)” âyetindeki çift, Hasan ile Hüseyin, tek ise müminlerin emiri Ali (as)’dır. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 3/1153.)
· “Biz ona iki göz, bir dil, iki dudak vermedik mi?” (Beled, 90/8-10) O’ndan kasıt Muhammed (sas), dil müminlerin emiri Ali (as), iki dudak ise Hasan ile Hüseyin’dir. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 3/1157.)
· “Güneş’e ve onun ışığına, Güneş'in ardından gelen Ay'a yemin olsun” (Şems, 91/1-2) âyetindeki Güneş Hz. Muhammed (sas), onun ardından gelen Ay ise müminlerin emiri Hz. Ali’dir. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 3/1159)
· “Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi?” yani Ali ile onu senin vâsin kılmak ile bunu gerçekleştirdik. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 3/1165)
· “İncire, zeytine, Sina dağına ve şu emin beldeye yemin ederim ki” âyetlerindeki tin Muhammed (sas), zeytûn Müminlerin emiri Hz. Ali, Tûr-i Sinâ Hasan ile Hüseyin, Beledü’l-Emîn ise imâmlardır. (Kummî, Tefsîru’l-Kummî, 3/1166.)
İlk dönem Şiî tefsir kaynaklarından olan Kummî ve Ayyaşî’nin tefsirlerinden aldığımız bu örnekleri artırmak mümkündür. Ama biz bu kadarının yeterli olacağını düşünüyoruz. Şîa’nın Kur’an’daki müphem ifadelerin tamamını kendi inanç esasları çerçevesinde yorumladıkları görülmektedir. Meth ve yücelik ifade eden müphem ifadeleri kendi imamları için kullanırlarken, zem ve yerme ifade eden ifadeleri ise başta Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer ve Hz. Osman olmak üzere sevmedikleri sahabiler ve Ümeyyeoğulları için kullanmışlardır.
Ayrıca bununla yetinmeyerek kendileri için muhalif gördükleri sahabe veya diğerlerini destekleyen kim varsa hepsini tahkir ve tezyifin meşru hedefi addetmişlerdir. Âyetleri yorumlamada ilmîlikten tamamen uzaklaşmış ama keyfilikten de kurtulamamışlardır. İstedikleri müphem ifadelerin yerini kendilerini doğrulamaya matuf ifadeler yerleştirmişlerdir.