Bazı insanlar hayatımızdan gider ama hikâyeleri içimizde devam eder.
Bir veda anında her şeyin bittiğini düşünürüz. Bir kapı kapanır, bir mesaj son kez yazılır, yollar ayrılır. Zaman geçtikçe unutacağımızı sanırız. Oysa bazı vedalar insanı bir anda terk etmez; yavaş yavaş hayatın içine karışır.
Bir şarkıda, bir sokakta, hiç beklemediğimiz bir cümlede yeniden karşımıza çıkarlar. Bazen yıllar sonra bile bir an gelir ve geçmiş, sanki hiç uzaklaşmamış gibi yanımızda belirir.
Belki de bazı insanları tamamen unutmak mümkün değildir. Çünkü hayatımıza dokunan herkes bizden bir parça bırakır. Kimi bir ders, kimi bir yara, kimi de güzel bir hatıra…
Asıl mesele, geçmişi silmek değil; onunla yaşamayı öğrenmektir.
Çünkü bazı vedaların gerçekten bir sonu yoktur. Sadece zamanla acısı azalır, hatırası sessizleşir ve insan, bir zamanlar kaybettiği şeyle birlikte yaşamayı öğrenir.
