Son zamanların gündem maddelerine bakın:

Belediyelerdeki ve çeşitli fonlardaki yolsuzluk iddiaları, uyuşturucu operasyonları, yasa dışı bahis çeteleri, yenidoğan çetesi skandalı, organize suç örgütleri ve kara para aklama operasyonları, okullarda ve sokaklarda yaşanan şiddet olayları…

Bizler yaşı hayli ilerlemiş vatandaşlar olarak unumuzu eledik, eleğimizi astık.

Peki ya çocuklarımız ve gençlerimiz?

Onlar, öyle bir dünyanın ve gündemin ortasında yaşıyorlar ki böyle giderse hiçbir şeye güvenleri kalmayacak.

Biz 28 Şubat süreci uygulamalarına tepki gösterirken, üzerinde en çok durduğumuz meselelerden biri de “millet-devlet kaynaşması”nın sağlanmasıydı.

Bazı yanlış uygulamalar ve bu uygulamaların belirlediği gündem vatandaşların devletimize ve kurumlarına olan güvenini zedeliyordu.

Devletin verdiği yetkileri, dahası vermediği yetkileri kötüye kullanan bazı kamu görevlileri, vatandaşı öfkelendiriyor ve devletinden uzaklaştırıyordu.

Bu tür güvensizlik ortamlarından da Türkiye'yi zayıflatmak isteyen dış odaklar istifade ediyordu.

Gençlik çağımızda bu gidişe kendimizce engel olmaya çalıştık.

Bugün geldiğimiz noktada görüyoruz ki…

Kamu gücünü ele geçiren bazı kişilerin yaptıkları yanlışlar yüzünden, özellikle çocuklarımızda ve gençlerimizde, bizim zamanında karşı karşıya bulunduğumuz “güvensizlik ortamı” var.

Biz o günlerde “Bu gidişle memleketin hali ne olacak?” diye endişe ediyorduk.

O endişeli ruh hali bugün de devam ediyor.

Belki de artarak devam ediyor.

Türkiye tarihi boyunca siyaset yelpazesinin neredeyse bütün renkleri iktidar gücüne sahip oldu.

Ve öyle bir noktaya geldik ki…

Bugün gençlerin de yaşlıların da önemli bir bölümü, partilerin hiçbirine itimat edemez hâle gelmiş durumda.

Anketlere bakıyorum; birçok araştırma şirketinin açıkladığı sonuçlar oldukça düşündürücü.

Farklı araştırmalarda, kararsızların ve hiçbir partiye oy vermeyeceğini söyleyenlerin yanı sıra, Türkiye'nin sorunlarını hiçbir siyasi partinin çözemeyeceğini düşünenlerin oranının da dikkat çekici seviyelere ulaştığını görüyoruz.

Kamuoyu araştırmalarında ortaya çıkan bu tablo, vatandaşların yaklaşık üçte birinin hiçbir siyasi partiyi Türkiye'nin sorunlarına çözüm adresi olarak görmediğini ortaya koyuyor.

Bu tablo nasıl bir tablodur?

Çok açık:

Ülkeyi karıştırmak, iç barışı tahrip etmek isteyen odakların arzu ettiği bir tablodur.

Peki, bu tablodan nasıl çıkacağız?

Bu ülkenin ihtiyacı kavga, kutuplaşma, düşmanlık dili değil, güven ortamının tesis edilmesidir.

Bunun yolu da hamasi söylemlerden değil, somut adımlardan geçiyor.

Devletin bütün kurumlarında adalet ve liyakat hâkim olmalı. Kamu gücünü kullanan hiç kimse kendisini hukukun üzerinde görmemeli. Yolsuzluk, rüşvet, kayırmacılık ve görevi kötüye kullanma karşısında siyasi kimliğine, makamına ve nüfuzuna bakılmaksızın gereği yapılmalı.

Devlet yönetiminde şeffaflık esas alınmalı, kamu kaynaklarının hesabı millete açıkça verilmeli. Hukukun üstünlüğü yalnızca söylemde değil, uygulamada da herkes için geçerli olmalı.

Siyasetçiler birbirlerini etkisizleştirmekle, itibarsızlaştırmakla uğraşmak yerine ülkenin gerçek meselelerine çözüm üretme yarışına girmeli. Siyasi rekabet, toplumu kamplara ayıran bir mücadele olmaktan çıkarılıp hizmet ve proje yarışına dönüştürülmeli.

Özellikle çocuklarımızı ve gençlerimizi yeniden umutlandırmak zorundayız.

Onlara emeğin karşılığını bulduğu, torpilin değil liyakatin geçerli olduğu, dürüst insanların kaybetmediği bir ülke bırakmalıyız.

Devlet vatandaşına güven verecek, vatandaş da devletini kendi evi bilecek.

Bunun için iktidarın da muhalefetin de sorumluluğu var. Hiç kimse bu sorumluluğu başkasına yükleyerek işin içinden çıkamaz.

Çünkü mesele bir partinin iktidarda kalması ya da başka bir partinin iktidara gelmesi meselesinden çok daha büyüktür.

Mesele Türkiye'nin meselesidir.

Mesele çocuklarımızın ve gençlerimizin bu ülkeye, bu devlete ve geleceğe güvenle bakabilmesi meselesidir.

Bu güveni yeniden tesis edemezsek kaybeden yalnızca siyasetçiler olmayacak.

Kaybeden Türkiye olacak.

Güven dağları yıkılmasın!

Çünkü o dağlar yıkılırsa altında yalnızca bugünün umutları değil, yarının Türkiye'si de kalır.

Allah muhafaza.