Birçok bilimsel çalışma, “boşanma travmasına uğramış çocuklar arasında öfke patlamaları, çekingenlik ve sosyal izolasyon gibi belirtilerin sıkça görüldüğünü” ortaya koyuyor.
Boşanmanın çocuklar üzerindeki etkileri hayat boyu sürüyor.
Çok uzun vadeli çalışmalar, ebeveyn boşanması yaşayan çocukların yetişkinlikte “depresyon ve madde bağımlılığı”na uğrama riskinin %2-3 kat arttığını kanıtlıyor.
İntihar olaylarının sıklıkla görüldüğü İsveç’te ulusal kayıtlar, boşanmış aile çocuklarında intihar girişimlerinin %60 daha yaygın olduğunu belgeliyor.
İsveç kaynaklı çalışmalar, boşanma sonrası madde kullanımındaki artışı da net bir şekilde ortaya koyuyor.
Boşanmalar, madde kullanımları ve intiharlar…
Bizdeki ve başka ülkelerdeki bütün veriler, boşanma sonrası uyuşturucu bağımlılığı başlangıç riskinin çok arttığını gösteriyor.
Madde bağımlılığı tedavi merkezlerine başvuran bireylerin çoğunda aile içi geçimsizlik ve boşanma etkisi dikkat çekiyor.
Aile içi huzursuzluklar çocukların eğitim hayatlarını da çok olumsuz etkiliyor.
Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Programı verilerine göre, aile istikrarsızlığı yaşayan öğrencilerin matematik ve okuma becerilerinde belirgin gerilemeler yaşanıyor.
Türkiye’de yapılan araştırmalar, boşanma sonrası çocukların not ortalamalarının düştüğünü ve okul devamsızlığının arttığını gösteriyor.
Aile içi geçimsizlikler ve şiddet, çocukların güvenli bağlanma gelişimini engelliyor.
Sağlam aile yapısı, çocukların davranışlarını düzenleyen bir çerçeve sunuyor.
Boşanma bu çerçeveyi yıktığında, çocuklar hem duygusal hem de davranışsal olarak savunmasız kalıyor.
Şiddetli geçimsizlik ve ayrılık, çocukların duygusal yaralarını derinleştiriyor.
Yetişkinlikte, toplumun değerleriyle çatışan, her sorunu öncelikle kaba kuvvet-şiddet yoluyla çözmeye çalışan, geçimsiz bireyler olma ihtimallerini çok arttırıyor.
Ebeveyn çatışmasının yarattığı duygusal kaos ve denetim eksikliği büyük sıkıntılar.
Bu tür bunalımlı çocukların –Allah korusun- terör örgütlerinin, çetelerin ağına düşme ihtimallerinin çok daha fazla olduğunu, şer odaklarının öncelikle bu durumdakileri hedeflediğini kolaylıkla tahmin edersiniz.
İşin başı da sonu da ailede!
Sokaklarda birbirlerinin boğazlarına çöken, canlarına kast eden insanların bebekliklerine hatta anne-babalarının evlilik öncesi dönemlerine gidebilsek çok büyük arızalar görürüz çok büyük ihtimalle.
Bebekler, çocuklar beyinlerine ve kalplerine sürekli olarak “olumsuz” mesajların yüklendiği bir ortamda büyüyorlar,
Çekirdek aileler bile paramparça.
Karı-koca aynı evde yabancı gibi.
Ellerde cep telefonları, ayrı dünyalarda yaşıyorlar.
Memleketi yönetenler, “kadın çalışan oranını arttırdıkça arttırmayı” vazgeçilemez bir hedef olarak ortaya koyuyor.
Gün boyu hem anneden, hem de babadan uzak bir şekilde yaşayan; sevgisizliğe ilgisizliğe mahkûm edilen bebekler ve çocuklar bunalımlara sürükleniyor.
Ellerine “akıllı” telefonları ve önlerine cipsleri, şekerlemeleri yığdığımız gelecek nesillerimizin kalpleri ve beyinleri obezleşiyor.
Sokaklarda çocuk cıvıltılarına hasret kalıyoruz, hatta sokaklara hasret kalıyoruz.
Her şeyi tüketiyoruz; saygımızı, sevgimizi, en güzel kavramlarımızı, bütün güzellikleri…
Ve sonra da…
Boşanma oranları artıyor sürekli olarak!
Bu kör kuyudan nasıl çıkacağız?
Bizi yönetenler mi çıkartacaklar, hayat karşısında çaresiz kaldıklarını yakinen gördüğüm yönetenler mi?
Yok, hayır.
Kurtuluşumuz, ailenin kurtuluşunda.
Kendimizden ve ailemizden başlayarak “çeki düzen” vereceğiz kendimize.
Anneler anne olacak, babalar da baba!
Hiç kimse fıtratı ile çatışmayacak, “teslimiyet”in huzurunu yaşayacak!
Yoksa…
Fena!
