Hadîs uydurmaktan imtinâ etmiyen bir sahte Müslüman
“Dörtlü Arkadaş Grupu”nun ikiyüzlü zihniyetine iyice nüfûz etmek için gâyet şâyân-ı dikkat̃ bir misâl̃e, Erden’in İsmet İnönü isimli kitabında tesâdüf ediyoruz.
Erden, Atatürk isimli kitabında (İstanbul: Burhanettin Erenler Matbaası, 1952, 144 s. + 14 resimli sayfa) ve yukarıda bahis mevzûu ettiğimiz “Mustafa Kemal Atatürk” başlıklı makâlesinde (Belleten, cild XX, sayı: 80, Ekim 1956, ss. 539-548), bir taraftan Müslüman olduğu intibâı bırakmıya husûsî bir gayret sarfeder, bu cümleden olarak Atatürk kitabının ilk Faslında “Peygamberimiz buyurmuştur ki” diyerek üç Hadîs nakleder, dîğer taraftan, tipik bir Münâfık tavrıyle, Kemâlperestliği İsl̃âmla cem’etmiye, daha doğrusu İsl̃âmı Kemalizme payanda yapmıya çalışır, Mustafa Kemâl’i ilâhlaştırır, Hasan Cemil Çambel’den naklettiği tâbirle ona “Türk Jüpiter’i” der (Atatürk, 1952: 131), onun, “millî tarihte granit bir şâhika gibi yükseldiğini” iddiâ eder, onlarca ecnebîden bitmez tükenmez sözler naklederek okura bu hissi telk̆în eder, bütün İnk̆il̃âblarını, ebediyen yaşatılacak, aslâ tâvîz kabûl̃ etmez fevkal̃beşer hamleler, hattâ daha da ileri giderek “eline, Tanrı’nın emânet ettiği ödevler” gibi takdîm eder (Atatürk, 1952: 108) ve kitabını, Kemalizme sarsılmaz îmânını bir kerre daha ik̆râr ederek bitirir:
“Atatürk’ün izinde ve çığırında yürüyoruz. Bin yıl sonra, torunlarımızın torunları da onun yolunda yürüyeceklerdir.” (Atatürk 1952: 139)
Bu seciye yapısıyle, aynı şahsın, bir vesîleyle, bir ânda bir Hadîs uydurmasına şaşılır mı?
“Avgusta Viktorya kasrında gene bir akşam yemeği. Hizmet eri, acele yemek getirirken, güzel cilâlanmış parke döşemede ayağı kaydı. Elindeki tabak yere düştü; kırıldı. Yemekler döküldü.
“[Bahriye Nâzırı Midillili] Cemal Paşa biraz kızdı. Ben, sâkin ve ağır bir edâ ile:
‘- Hizmetçileriniz çanaklarınızı, çömleklerinizi kırdıkları vakit sakın kızmayınız ve onlara darılmayınız. Çünkü nasıl sizin enfâs-i ma’dudeniz varsa çanakların, çömleklerin enfâs-i ma’dudeleri vardır. Bu, Hadîs-i şeriftir.’ dedim.
“Cemal Paşa dinledi ve birkaç saniye sonra:
‘- Fuad Bey! Bunu sen uydurdun’ dedi.
“Ben, ihtiyarsız, güldüm ve:
‘- Peygamberimizin hadisini, bendenizin sözü sanmaları bendenize karşı büyük teveccühtür. Arz-ı şükran ederim.’ dedim.
“Yere dökülen yemekler ve kırılan tabak parçaları toplanmış ve başka yemek getirilmişti. Cemal Paşanın hiddeti de geçmişti.” (Erden, İsmet İnönü 1952: 117-118)
“Mütevâtir” oldukları için sahîhliklerinde şüphe olmıyan ender Hadîslerden biri (ki altmış civârında Sahâbî tarafından rivâyet edilmiştir), meâlen şöyledir:
“Benim ağzımdan Hadîs uyduran, Cehennemdeki yerine hazırlansın!”
İsmet İnönü kitabında, Erden’in bir başka Münâfıklık tezâhürü
Erden, aynı kitabında, bu pervâsızca Hadîs uydurma vak’asını naklettiği pasajın hemen üstündeki paragrafta, nüktedân bir tavırla, bu def’a Falih Rıfkı Atay’ın Zeytindağı isimli kitabından bir fıkra naklederek, Münâfıklığını bu sûretle de izhâr ediyor.
Evvelâ belirtmek îcâb eder ki Falih Rıfkı (ömrünce kalemini Bâtıla hizmet uğrunda kullanmış ve -arkadaşı Bedii Faik’le berâber- Siyonist L̃obisinin pek nüfûzlu bir elemanı olmuş bu Farmason muharrir), Midillili Cemâl Paşa Şam’da bir imparator edâsıyle hüküm sürerken, onun (fiilen) Kalem-i Mahsûs Müdürlüğünü yapmakta, hem onun, hem de Ali Fuad Erden’in nezdinde pek îtibârlı bir mevk̆ii hâiz bulunmaktaydı. Sonradan “Millî Şeflik” devrinde de müşâhede edileceği vechiyle, İsmet İnönü dahi, daha o zamândan ona büyük değer vermektedir. Erden, Şam’da Cemâl̃ Paşa’yı ziyâret eden arkadaşı Mustafa İsmet’i Falih Rıfkı’yle tanıştırmasından bahsederken, bu husûslara da işâret ediyor:
“Şam’da Falih Rıfkı Efendiyi İsmet Beye: ‘- Ordu Erkân-ı Harbiyesinin kıymetli gençlerinden’ diye takdim etmiştim.
“İsmet Bey Falih Rıfkının [Hüseyin Cahit Yalçın’ın gazetesi] Tanin’deki yazılarını pek beğenirmiş; fakat onunla ilk defa tanışıyordu.
“Falih Rıfkı hakikaten değerliydi. Çok çalışıyordu. Güzel yazıyordu.
“Cemal Paşa, Sadrazamdan yahut Dahiliye Nazırından gelen bâzı mahrem evrakı, benden gizli olarak, ‘Falih Rıfkı Beyefendiye sual’ işaretiyle doğrudan doğruya ona havale ederdi. Fakat o, bu kâğıtları, önce bana getirir, benim fikrimi alırdı. Cemal Paşanın ona büyük teveccühü ve güveni vardı. Ve o, yirmi yaşında yedek teğmen, Ordu Kumandanı, Bahriye Nazırı, Suriye’nin fîlî Vali-i Umumisi ve diktatörü Cemal Paşanın bu teveccüh ve itimadını hiç kötüye kullanmadı. Asla şımarmadı. Vazifesini, sonuna kadar, namusla, vicdanla ifa etti…” (Erden, İsmet İnönü 1952: 102)
İşte, Erden, bu “kıymetli” muharririn Zeytindağı kitabından, g̃ûyâ l̃atîfe sadedinde, Şeyh Es’âd Şukayr’la al̃âkalı bir fıkra naklediyor. Îzâhatına nazaran, kendisinin de hayrânlığını kazanmış olan Şeyh Efendi, Cemâl̃ Paşa nezdinde gözde bir şahsıyettir:
“Kudüste Avguta Viktorya kasrı yani Dördüncü Ordu Karargâhı. Muhteşem yemek salonu. Akşam yemeği. Cemal Paşa’nın sofrasında mahdut zevat var. Şeyh Es’at Şukayr Efendi bu sayılı zevat arasındadır. Sina cephesine gitmekte olan İsmet Bey şeref misafiri olarak Ordu Kumandanının karşısında idi.
“Şeyh Es’at Şukayr Efendi Osmanlı Meb’usan Meclisinde Akkâ meb’usiydi. Gayet zekiydi; mükemmel hatipti. Güzel konuşur, güzel tasvir eder, güzel hikâye ederdi. İslâm tarihine de vukufu vardı. Onun hikâye ve tasvirlerini lezzet ve iştiha ile dinlerdim. Gayri resmî ünvanı Ordu Müftüsü idi. Cemal Paşanın musahibi ve arapça kâtip ve tercümanıydı.”
Muhtemelen kendileri gibi Mason olan bu şahıs hakkındaki fıkraya gelince:
“İngilizler mütarekede Şeyhi tutup Seyyid Beşir karargâhına esir götürmüşlerdi. Mavi bir gömlek, mavi bir don, ihtiyar adam hazin bir ömür geçiriyordu. Bir gün gene kızgın kuma bağdaş kurmuş, düşünürken, bir Arab esirin istimdadını duydu:
‘- Yâ Allah! Yâ Allah!’
‘- Çağırma yavrum’ dedi. ‘Eğer bizi kurtarmak için gelecek olursa İngilizlerin elinden bir daha zor kurtulur. Üstelik müslümanları Allahsız bırakırsın.’ ” (Erden, İsmet İnönü 1952: 114, 117)
L̃atîfe kılıfı altında Zındıklık böyle olur!

Org. Ali Fuad Erden’in -Erk̃ânıharbiye Mektebi senelerinden beri- büyük bir hayrânlık ve vefâ hissiyle bağlı olduğu arkadaşı Mustafa İsmet İnönü hakkında -daha ziyâde hâtırât ve medhiye mâhiyetindeki- kitabı (İstanbul: Burhanettin Erenler Matbaası, 1952, 246 s. + 12 resim sayfası)… İnönü hakkında belki en mühim kaynak olan işbu kitabın, bir sahaftan satın aldığımız bizdeki cildli nüshasının en başındaki ön kapak cild sayfasının arka yüzünde: “Bu kitap İnönü Vakfı’na Orgeneral Ali Fuat Erden’in kızları Sayın Ayla Ökmen tarafından bağışlanmıştır” kaydı vardır. Bu kadar kıymetli bir hediyenin, sahaflara düşmesi, bize emânete hıyânet gibi görünüyor… Elimizdeki nüshanın yaprakları, uzun müddet güneş ışığına mârûz kaldıkları için, gâyet kırılgan hâle gelmiştir: Sayfalar çok îtinâyle çevrilmedikleri takdîrde, hemen yırtılmaktadırlar…
***
Cevat Rifat’ın Falih Rıfkı hakkında bir şahâdeti
Midillili Cemâl̃ Paşa, Sûriye’de bir İmparator edâsıyle hüküm sürer ve Ali Fuad Erden de onun bir nevi Sadrâzamlığını yaparken, aynı Cephede vazîfeli olan (Mersinli Cemâl Paşa’nın Yâveri) Yüzbaşı Cevat Rifat Bey de, bütün bu zevâtı yakından tanıma fırsatı bulmuştur. Cevat Rifat, Görünmeyen İnkılâp isimli hâtırâtında, Midillili Cemâl̃ Paşa’nın, Ali Fuad Erden’in, Mustafa İsmet İnönü’nün ve Mustafa Kemâl’in büyük takdîr ve iltifâtına mazhar olmuş Falih Rıfkı Atay hakkında ibretâmîz bir vak’aya yer veriyor. Vak’anın zamânı, 1918 güzüdür:
“Melek gibi iyi huylu olan Ordu Kumandanında [Filistin Cephesi 4. Ordu Kumandanı Ferîk Mersinli Cemâl Paşa’da] mutadı hilâfına bir asabiyet var. O kadar ki, [Ocak 1918’de, Sûriye ve Garbî Arabistan Umûm Kumandanlığından istîfâsı kabûl̃ edilerek Bahriye Nazırlığına avdet eden] Bahriye Nazırı Cemal Paşa ile İstanbul’a gidip de vazifesi başına ve hiç tanımadığı cepheye bir türlü dönmek istemiyen Falih Rıfkı için, Harbiye Nazırı Enver Paşa’nın şahsına ağır bir telgraf bile çekildi. Bunda Ordu Kumandanı diyordu ki:
‘Eğer bir türlü vazifesi başına gelmek ve cepheye gitmek istemiyen ihtiyat mülâzimi Falih Rıfkı Efendiyi kolundan tutup savaş meydanına göndermeğe zâtı devletinizin kudreti kâfi gelmiyorsa, buradan silâhlı bir müfreze gönderip onu biz vazife başına getirmeğe muktediriz.’
“Ayrıca Merkez Kumandanı Cevad Bey’e de böyle ağır bir telgraf çekildi. Fakat Falih Rıfkı Efendiyi vatan vazifesine getirmek nasip ve müyesser olmadı…” (Cevat Rifat Atilhan, Görünmeyen İnkılâp; Büyük Doğu, 17.11.1950, No 35, Tef. No 11, s. 10)