Önce bir anı... Suriye savaşının başladığı ikinci yıl 2012. Ben Gaziantep merkez Şahinbey ilçesinde Şehreküstü semtinde bulunan Fatıma Zehra camiinde imam hatip olarak görev yapmaktayım. Tabi savaşın ilk dalgaları anında insanlar can havliyle kendilerini Başta ülkemiz olmak üzere kendilerini komşu ülkelere atıyorlardı. Ailece gelen, aile darmadağın halde gelen, bireysel imkânlarla gelen yüzbinlerce insanlar… Öyle ki, bazen on kişilik ailenin fertleri dört beş barçaya bölünmüş ve her bir parça ayrı bir kampta, hatta ayrı bir şehirde olabiliyordu.

O esnalar ben de cami derneğiyle beraber hummalı bir şekilde caminin alt katını medrese olarak tanzim etme telaşındayız. Dershane, yatakhane, yemekhane vs. son safhalara gelmiş bulunuyoruz. Dernek başkanı üç beş Suriyeli genç getirdi ve: “Hocam bu gençler bireysel olarak savaştan kaçıp gelen gençler, sığınacak bir ev buluncaya kadar birkaç gün camide barınsalar olur mu?” dedi. Ben de “Muhacir” olan bu gençlere bir nebze “Ensar” olmak niyetiyle tereddütsüz kabul ettim…

Bir ay geçmeden bizim gençlerin sayısı 340-400 kişiyi buldu. Meğerse bunlar internet üzerinden haberleşerek her evsiz ve yalnız olanı davet etmişler. Mevsim kış, çıkın gidin demeye vicdan el vermiyor. Cemaatten duyarlı olanlar da bu kardeşlerimize arada bir kahvaltılık gıda ve ekmek getiriyorlar. Bu şekilde bahara kadar idare edip sonra havalar düzelince biraz zor da olsa onları camiden gönderdik.

Kışın sonuna doğru Suriyeli iki âlim ve iki de mücahit benim camiye teşekkür ziyaretine geldiler. Mücahitler ağır yaralanıp Gaziantep’e tedavi için getirilmişler. Komutan olanın bir ayağı kopmuş, tedavileri bitince koltuk değneğiyle benim camiye geldiler. Tabi biz yaptığımız işin sadece İslam’ın değil insanlığın da gereği olduğunu, aslında çok daha fazlasını yapmak istediğimizi ancak imkânların bu kadar el verdiğini vs. ifade ederek onlardan helallik istedik.

Mücahitler yaşanan savaşla ilgili çok şeyler anlattılar. Şii-Nusayri rejimin mezalimi, Rusların bombardımanları, kimyasal silahlarla yapılan katliamlar ve özellikle Kasım Süleymani’nin cinayet çeteleri olan “Haşdi Şa’bi”nin yaptıkları; insanlık dışı zulümler, katliamlar, tecavüzler anlatılacak gibi değildi… Hazır bulunan bizim mahalleden bazıları “kardeşlik” “ümmet” “vahdet” gibi bildik ifadeleri gündeme getirdiler. Onların ısrarla: “Şia’nın Müslümanlara karşı ne kadar kin ve nefret dolu olduklarını yaşamayan bilemez” diyorlardı.

O esnada benim dikkatimi çeken en ilginç ve kan donduran ifadelerden biri şu oldu. Komutan diyor ki: Halep’teki en büyük askeri üssü günler süren çatışmalardan sonra onlardan aldık. Esir aldığımız Şii askerler içinde 17 tane de İran devrim muhafızı vardı ki, biri çok ağlıyordu. Ona yaklaştım ve: “Mazlumları öldürürken kahkahalarla gülüyordunuz, şimdi niye ağlıyorsun.” Bana kin ve öfkeyle bakarak dedi ki: “Benim inancıma göre: Bir Sünnî öldüren cennetlik olur, on Sünnî öldüren hesapsız cennetlik olur. Ben ise 7 Sünni öldürdüm, 3 eksiğim var, işte onun için ağlıyorum.”

Bu anlayış, bütün Şiîlerin benimsediği resmî bir inanç mıdır, yoksa belirli rivayetlerin, tarihî olayların veya aşırı grupların söylemlerinin ürünü müdür? Burası ayrı bir tartışma konusu... Bir sözün Şiî bir kitapta nakledilmesi, onun otomatik olarak sahih kabul edildiği veya bütün Şiîlerce benimsendiği anlamına da gelmez. Bununla birlikte, Şii inancını incelediğimiz zaman, dine karşı din projesi olan bu paralel dinin, kin ve nefreti merkeze aldığını dehşetle ve hayretle görüyoruz. Her yıl mütemadiyen, zincirler ve kesici aletlerle bedenlerini kan revam içinde bırakmaları da bu nefretin tecdidi ve takviyesi içindir.

Şiî hadis literatüründe bu tartışmayla doğrudan ilişkili bir rivayet, Şeyh Sadûk'un (ö. 381/991) İlelü'ş-şerâiʿ adlı eserinde nakledilmektedir. Rivayet, Dâvûd b. Ferkad'ın İmam Ca‘fer es-Sâdık'a nispet ettiği şu soru-cevap şeklindedir: “Nâsıbînin öldürülmesi hakkında ne dersin?” diye sorulunca, “Kanı helâldir; ancak senin hakkında endişe ediyorum...” şeklinde bir cevap aktarılmaktadır. Rivayetin devamında, kişinin yakalanmadan “nasıbî” öldürmesi ve malını almasıyla ilgili ifadeler de bulunmaktadır. Bu metin, İlelü'ş-şerâiʿ, cilt 1, s. 601 olarak atıf yapılan nüshalarda; ayrıca Hür el-Âmilî'nin Vesâʾilü'ş-Şîʿa adlı eserinde de nakledilmiştir.

Evet, rivayette kullanılan kelime “Sünnî” değil, “nâsıbî”dir. Ancak farlı tanımlar bulunmakla beraber, Şii kaynaklar incelendiğinde görülecektir ki; “nâsıbî” 12 imamı Peygamber gibi masum ve günahsız olarak görmeyen, yani imamet inancını benimsemeyen kimse demektir. Zaten imamet inancı tek başına bir facia…