"Geçen yıl Sudan'da kampta bulunduğum sırada kaleme aldığım bu satırları, bugün Dünya Çocuk Hakları Günü vesilesiyle yeniden paylaşıyorum. Gazze'den Sudan'a, Ukrayna'dan Rusya'ya, Doğu Türkistan'dan Suriye'ye savaşın, açlığın, yoksulluğun ve sefaletin gölgesinde çocukluğunu yaşamaya çalışan dünyanın bütün çocuklarına armağan olsun. Dilerim hiçbir çocuk, çocukluğunu yaşamak yerine hayatta kalma mücadelesi vermek zorunda kalmasın."

Şimdi yastığa başımı koydum.

Yorgunum.

Argınım.

Ama zihnim susmuyor.

Zihnim o çocukta kaldı.

Aç mı yattı bu gece?

Üşüdü mü?

Korktu mu?

Ben yatağımdayım.

O belirsiz bir yarında.

Gözlerimi kapatıyorum.

Onun gözleri açılıyor sanki.

Karanlıkta.

Çadırın içinde.

Bir çocuk karanlığa nasıl alışır?

Alışıyor.

Mecbur kalınca.

Bugün kucağıma aldığım çocuk geliyor aklıma.

Sessizdi.

Çok sessiz.

Anne kucağındaydı.

Nefes alıp verdikçe burnunun bir deliğindeki sümük şişip iniyor, her nefesinde küçücük bir hareketle kendini belli ediyordu.

Saçları tozluydu.

Yüzü güneşten sertleşmişti.

Ama içi hâlâ çocuktu.

Bir başka çocuk geldi sonra yanıma.

Tedirgindi.

Yaklaşmaya da uzaklaşmaya da çekinir gibiydi.

Başını okşamaya cesaret buldum kendimde.

Elimi uzattım.

Kıvırcık saçlarını okşadım.

Küçücük bir temas.

Belki onun için sıradan bir dokunuştu.

Ama benim zihnimde kaldı.

Sessizlik bazen çığlıktır.

Çocukluk direniyor.

En son o teslim oluyor.

Şimdi ben başımı yastığa koydum.

O belki yere.

Belki ince bir bezin üstüne.

Belki hiçbir yere.

Yorganım var.

Onun gölgesi bile yok belki.

Tarumarım.

Dağınığım.

Çünkü Sudan'daki kamplarda gece uzun sürer.

Gece düşünmeye başlar insan.

Çocuklar bile.

Açlık gece daha çok konuşur.

Korku gece daha çok dolaşır.

Bir çocuk uyumadan önce ne düşünür?

Yarın var mı diye mi sorar?

Yoksa alışmıştır sormamaya mı?

Belirsiz yarınlar büyütür insanı.

Ama çocukları eksilterek.

Bugün bir çocuk yanıma oturmuştu.

Hiçbir şey istemedi.

Sadece yakındaydı.

Ben kalkıp gidebildim.

O kaldı.

Kamp kaldı.

Çadır kaldı.

Yokluk kaldı.

Ben şimdi yatağımdayım.

Ama içimde bir boşluk.

O boşluk, bir çocuğun midesi gibi.

Dolu değil.

Tarumarım.

Dağınığım.

Çünkü ben tok yatarken

bir çocuk aç uyuyabilir.

Ben yarını planlarken

bir çocuk yarını bilmeyebilir.

Bu düşünce uyutmuyor insanı.

Uyutmamalı da.

Unutmak en kolayı.

Ama en ağır günahı.

Bir çocuğu unutmak.

Şimdi gözlerim kapanıyor.

Ama zihnim hâlâ orada.

Sudan'da.

Kampta.

O çocukların yanında.

Belki uyanırlar.

Belki uyanamazlar.

Ama bilsinler isterim.

Bir yerde biri

onları düşündü.

Bu yazı belki bir şey değiştirmez.

Ama vicdanımı ayakta tutar.

Tarumarım.

Dağınığım.

Bu hâl,

bir çocuğun belirsiz yarınına değdiğim içindir.