Gazze'de ateşkes ilan edildi. Devlet başkanları açıklamalar yaptı, diplomatik başarı hikâyeleri anlatıldı. Ancak ölümler durmadı. Bombalar patlamaya, çocuklar öldürülmeye, insanlar açlıkla ve yıkımla mücadele etmeye devam etti. Gazze halkı ve dünyanın vicdanlı kesimi rahat bir nefes alamadı.
10 Kasım'da İsrail saldırılarında, aralarında 13 yaşındaki bir çocuğun da bulunduğu en az yedi Filistinli daha hayatını kaybetti. Gazze'deki sağlık yetkililerine göre Ekim 2025'te başlayan ateşkesten bu yana öldürülen Filistinlilerin sayısı 1.600'ü aştı.
Ateşkesin ardından 1.600'den fazla insan öldürülmüşse buna nasıl ateşkes diyebiliriz? Filistin Diplomasi Merkezi'nin 6 Kasım tarihli raporuna göre ateşkes sürecinde toplam 6.075 ihlal kaydedildi. Gazze'ye yardım, ticari mal ve yakıt taşıyan günlük 600 aracın girmesi gerekirken, gerçekleşen geçişlerin ortalaması yalnızca 200 civarında kaldı.
İnsanlar yalnızca bombalarla öldürülmüyor. Açlık, susuzluk, ilaçsızlık, barınaksızlık ve sağlık hizmetlerine erişememek de hayatları tehdit ediyor. Kış yaklaşırken çadırlarda yaşam mücadelesi veren aileler, bir yandan saldırılardan korunmaya, diğer yandan çocuklarını soğuktan korumaya çalışıyor.
Ablukanın sürdürülmesi, sınır kapılarının kapatılması, insani yardımların, gıda, tıbbi malzeme ve yakıtın girişinin engellenmesi, yaşam kaynaklarının ve altyapının hedef alınması, uluslararası insancıl hukukun açık bir ihlalidir. Bu durum, uluslararası toplumu Filistin halkına karşı siyasi, ahlaki ve hukuki sorumluluklarıyla yüzleşmek zorunda bırakmaktadır.
Peki, tüm bunlar yaşanırken ateşkes anlaşmasının garantörleri nerede? Uluslararası kuruluşlar, arabulucular, insan haklarından söz eden devletler ne yapıyor? Anlaşmaların uygulanmasını sağlayacak mekanizmalar neden işletilemiyor?
Yoksa biz bu ölümlere alışıyor muyuz? İlk günlerde Gazze'den gelen her görüntü yüreğimizi sarsıyordu. Yıkılan binalar, enkaz altındaki çocuklar, hastane koridorlarındaki çaresizlik, açlıktan bitkin düşen insanlar… Sonra aynı görüntüler tekrarlandı. Bir gün, bir hafta, bir ay, bir yıl…
Önceleri dünyayı ayağa kaldıran haberler, zamanla günlük gündemin sıradan bir parçasına dönüştü. Bir çocuğun ölümü artık her zaman manşet olmuyor. Onlarca insanın öldürülmesi, başka gündemlerin arasında birkaç satırlık habere dönüşebiliyor.
Oysa ölenlerin sayısı arttıkça acının değeri azalmıyor. Bir annenin kaybı, daha önce binlerce annenin aynı acıyı yaşamış olması nedeniyle sıradanlaşmıyor. İnsan zihni, sürekli karşılaştığı felaket görüntülerine zamanla daha az tepki verebilir. Ancak bu psikolojik alışma hâlinin ahlaki bir kayıtsızlığa dönüşmesine izin vermemeliyiz.
Bir zulme engel olamamak başka, o zulümle yaşamaya alışmak başka bir şeydir. Hayatımıza devam etmekle başkalarının hayat mücadelesini unutmak arasında büyük bir fark bulunuyor.
Gazze'deki insanların bizden beklediği yalnızca üzülmemiz değildir. Süreklilik taşıyan dayanışmamız, siyasi baskımız, ekonomik tercihlerimiz, sivil girişimlerimiz ve gündemi canlı tutan ısrarımızdır beklenen…
Şimdi önümüzde somut bir çağrı var: Filistin Güçleri İttifakı Merkezi Liderliğinin çağrısıyla 13, 14 ve 15 Kasım 2026, Küresel Dayanışma Günleri olarak ilan edildi. Çağrının sloganı açık: “Gazze'yi Kurtarın… Saldırganlığı, Ablukayı ve Aç Bırakma Politikalarını Durdurun!”
Bu çağrı yalnızca Filistinlilere, Müslümanlara veya insan hakları kuruluşlarına yönelik değil. Dünyanın her yerinde insan hayatının değerine inanan herkesi ilgilendiriyor.
Sivil toplum kuruluşları, sendikalar, üniversite toplulukları, medya kuruluşları ve vicdan sahibi insanlar bu üç günü dayanışmayı görünür kılmak için değerlendirmelidir. Çünkü Gazze'nin ihtiyacı, yalnızca acısını hatırlayanlar değil, o acıyı sona erdirmek için sorumluluk üstlenen insanlardır.
Gazze Şeridi’ne yönelik devam eden Siyonist saldırganlığın durdurulması, ablukanın sona erdirilmesi, sınır kapılarının kalıcı olarak açılması ve insani yardım, tıbbi malzeme ve yakıt sevkiyatının hiçbir kısıtlama olmaksızın güvence altına alınması ertelenemez taleplerimizdir.
Gazze'de yıkım ve ölümler devam ediyorsa, bizlerin itirazı, isyanı ve direnişe olan desteği de devam etmelidir.
